borremans, michaël

crox 17, copy art project NR 5 - 1991.

crox 33, solo project - december 1995. Tekeningen.

crox 51, Open Deuren (buurtproject) - september 1996. Schilderijen. De presentatie is in een garage. Het is de eerste keer dat hij alleen met schilderijen naar buiten komt.

Treedt eind 1996 toe tot het crox-team. Van eind 1996 tot juli 2000 wordt het artistiek beleid van croxhapox bepaald door het crox-team. Andere leden zijn Kristel De Buck, van, Guido De Bruyn en Sjoerd Paridaen.

crox 70, Schilderkunst Hedendaags Belgisch - november 1997.

Begint een groepje, samen met van en Merlyn Paridaen, The Singing Painters.

crox 81, mailart instalraam - zomer 1998. In de voortdurend wisselende display (het is na Art Machine (crox 1) wellicht het meest informele project van croxhapox) figureren ook enkele stukken uit een mailart correspondentie tussen Michaël Borremans en van.

Stapt eind 1998 uit het crox-team.

Publicatie van twee crox-cards, Nrs. 7 en 8. Later volgt 19, alles intussen uitverkocht.

crox 93, solo project - maart 1999. Tweede solo project. Schilderijen. Recensie Edith Doove.

crox 104, de eerste 10 - juni 2000.

crox 110, BASICS 1 - november 2003. Tekeningen.

crox 145-I, BASICS 2 - juni 2005. Een maquette.
Naast schilderijen en tekeningen begint MB zich op film toe te leggen.

Treedt begin 2006 opnieuw aan als bestuurslid.

crox 145-II, sequel BASICS 2 (Oudenaarde) - april 2006.

crox 188, BRAINBOX unit 4. Trio met Tinka Pittoors en Dirk Zoete. Anarchistisch ploegen.

Eind 1984 heeft Michaël zijn atelier op de eerste verdieping van Beverhoutplein 7. Dankzij Michaël komt van eind maart 1985 in hetzelfde pand terecht. Dat ze in hetzelfde pand wonen biedt geen overlast. van geniet van de improvisaties op elektrische gitaar die zijn benedenbuur af en toe te berde brengt en Michaël verbaast zich over de improvisaties die de bovenbuur in petto heeft. Eind jaren tachtig is er in Gent geen vuiltje aan de lucht.

Uitnodiging crox 33 (december 1995). Net als bij de andere crox-solo's uit die periode is er een korte tekst aan toegevoegd: Tegenwoordig wordt bijna uitsluitend belang gehecht aan de betekenis, aan de inhoud, aan de maatschappelijke en historische relevantie van het kunstobject./ Het formele aspect wordt min of meer fanatiek als een formaliteit van de hand gewezen. Eerst de inhoud, dan de vorm. Of, om het anders uit te drukken: zonder formeel historische duiding is het kunstwerk, nog voor de kunstenaar het uitvoert, veroordeeld tot een niet begrepen worden, incommunicatie./ Anderzijds blijft van een werk na verloop van tijd niet veel meer over dan z'n vorm. De betekenis, wat voor betekenis ook, is veelal tijdelijk. De inhoud raakt zoek, gaat verloren, reist mee met de tijd, wordt door de tijd ontluisterd./ Wat overblijft is wat eerst als louter formeel werd beoordeeld, de enige niet fossiele betekenis die het werk hebben kan: het voorwerp zelf.

Edith Doove in De Standaard (10 maart 1999): *Een bijzondere combinatie in Croxhapox, waar tekeningen van Marc Maet en schilderijen van Michael Borremans te zien zijn. Op twee verdiepingen wordt onafhankelijk geprogrammeerd, maar soms vallen de twee tentoonstellingen mooi samen en dat is nu zeker het geval. Michaël Borremans brengt een nieuwe reeks schilderijen die allemaal rond het idee van de fetisj draaien. Elk schilderij toont een voorwerp of lichaamsdeel dat op symbolische of directe manier aan die omschrijving voldoet. Fetisjeren betekent voor Borremans iets op het dodelijke af liefhebben. In die zin is een afbeelding van een nietmachine symbolisch op te vatten: zij houdt de dingen letterlijk muurvast, verstikt ze. Opvallend in deze reeks is het herhaalde gebruik van cadmiumrood. Nu eens is een voorwerp, zoals de nietmachine of een paar laarzen, in die merkwaardige kleur geschilderd. Op andere momenten ligt het geheel of gedeeltelijk als een filter over het beeld heen. Terwijl je op je as ronddraait en de schilderijen rondom je bekijkt, schiet dat rood steeds opnieuw je oog binnen. In het ruimtelijke gebruik van zijn schilderijen ligt zeker Borremans' kracht. Ze kunnen op zichzelf staan, maar zijn vooral sterk in hun combinatie. Zie metro (februari 1999) en Kunstbeeld (december 1995).

De naam Borremans komt voor op een door Rein Willem Gloudemans voor de catalogus van En Passant gebruikt doodsprentje. Dat Gloudemans niet van het bestaan van Borremans op de hoogte kan zijn geweest, wordt afdoende bewezen door het jaartal waarin de crox-catalogus gepubliceerd werd: 1991 (4 jaar voor Michaël Borremans een eerste keer solo in de croxruimte aan bod komt). Of Gloudemans het doodsprentje aantrof in het stadje waar het vandaan komt, is onduidelijk. Ziehier de volledige tekst: IL MAGO DELL'ANDALUSIA / tutti lo imitano, nessuno lo supera (vrij vertaald: de Andalusische Magiër / iedereen imiteerde hem, niemand overtrof hem) / Riceve ad AGRIGENTO (...) / Riceve a CALTANISSETTA / il Mercoledi dalle ore 9 alle 13 e dalle 16 alle 19 / VIA BORREMANS, 179 - Palazzo La Placa / (accanto distributore AGIP) / Per appuntam. Tel. Tutti i giorno al (0934) 26889. / En onder de foto van de overledene: ALFIO LEONE esorcista astrologo carismatico.

In Caltanissetta, helemaal in het zuiden van Italië, is een Borremansstraat. Betreffende naamgeving zou met een kunstenaar te maken hebben die in de 17de of 18de eeuw in Italië verbleef.