encyclopedie

Componist. Schreef de muziek voor 'Kan jeg fotografere med blitz?' van johan de wilde onder het pseudoniem Badebukse. > Badebukse.

1996. OPEN DEUREN, crox 51. 'en tenslotte kon men een deel van zijn woning ter beschikking stellen van de kunstenaars die Croxhapox had geëngageerd. Onder de vijftig kunstenaars die door Croxhapox een plaats kregen toegewezen, zijn er van diverse pluimage. Soms worden de grenzen van de plastische kunst overschreden, zoals in het geval van Geertrui Daem. Zij leest voor uit eigen werk, weliswaar alleen op 5 en 6 oktober, in de Nijverheidsstraat nr. 78.' Uit 'Kunst van deur tot deur', (EB), De Morgen, vrijdag 27 september.

Auteur van 'En Passant', een van de teksten die in de catalogus van crox 18, En Passant 25 instalramen, opgenomen werd. De andere tekst is van Hugo De Boom.

In 1913 leidde een schilder, en niet de minste, zijn eigen tentoonstelling als volgt in: 'Omdat het verbonden is met het lichaam wordt de ziel beroerd door de zinnen - het voelen. Wat gevoeld wordt is ook een brug tussen het materiële en het immateriële. En het is een brug tussen het immateriële en het materiële. Elk kunstwerk heeft dys twee kanten: een binnenkant en een buitenkant.'
Elke inleiding ook: rechts en averechts.
Een andere Rus, in datzelfde jaar:
'De voorstelling van een object - objectiviteit als doel van voorstelling - heeft niets te maken met kunst. Hoewel het feit dat je iets voorstelt niet uitsluit dat het een kunstwerk van hoogste orde is.'

Deze uitspraken zijn zeker het herkauwen waard en getuigen van een ongemeen doorzicht in het breekbare communicatieprocédé tussen de kunstenaar, zijn medium en het publiek. Maar het is niet meteen dit soort communicatie dat met deze tentoonstelling beoogd wordt.

Op zoek naar het juiste soort communicatie vertrekke men veeleer van het volgende standpunt:
In een oprisping van ijver heeft de marketingdienst van de firma Popla becijferd dat de mens tijdens zijn levensduur gemiddeld anderhalf jaar op het toilet doorbrengt.
Dit werd gebruikt als argument voor de aanschaf van beter toiletpapier.
Anderhalf jaar, je kijkt er al eens van op.

Zo bekeken brengt de mens dan acht jaar of zo door op straat. En er waren slechts schuchtere pogingen om hem het leven daar zoeter te maken: een breed voetpad, links en rechts, honden die het niet op de stoep doen en een zeldzame etalage die het aankijken waard is. Ondermeer aan deze behoefte komt dit initiatief tegemoet.

In de Schepenhuisstraat, een steeg tussen Hoogpoort en Onderstraat, was bij mijn weten in het nummer 33 één van de eerste instalramen gevestigd. (Een tweede had later een klein raampje in de Perkamentstraat, is er nu nog altijd, maar het gaat hier om die eerste.)

Op een dag, een jaar of zeven acht geleden, liep een vrouw van vijftig de straat néér naar de Onderstraat, en ze passeerde daar dus.
Ze had een Big Shopper Bag links en een fietswiel rechts vast. Ze wierp een zijdelingse blik links in het raam, waar op dat ogenblik een groot aantal olifantjes militair opgesteld stonden.
Haar pas stokte en ze dacht: 'tiens'. Aarzelende zon viel op de plaats waar binnenkort een viersterrenhotel zal opgetrokken worden. Ze blikkerde in de plassen. De dame knipperde met de ogen, twijfelde of ze gevolg zou geven aan de impuls stil te staan en aandachtiger te kijken naar wat haar in het langslopen opgevallen was.

Dan gebeurde het: het raam overtuigde haar. Ze wisselde de Big Shopper van links naar rechts en ging op het fietswiel leunen. Haar ogen werden groter en de spieren in haar gezicht ontspanden, er kwam een kwart van een glimlach.

Dat is het dus, eh, dat is het dus helemaal. Hoewel het feit dat je iets voorstelt natuurlijk niet uitsluit dat het een kunstwerk van hoogste orde is.

Voetnota's:

Wassili Kandinsky, zoals geciteerd door H. Read, 'Der Sturm', 11 aug. 1913. Read heeft dan nog het lef dit in te leiden met: 'Een duidelijke, zij het ietwat onhandige definitie.'
Kasimir Malevich, 'Suprematisme', 1913.
Michael Ogilvy, titelloos essay over marketing, 1990.

2006. Basics 2, sequel. Groepsproject in Abdij Maagdedale. Aan het project nemen 90 kunstenaars deel. DD Trans presenteert een ongeschonden schetsboek en levert er ook een potlood bij.
2007. crox 277, Frans-Belgisch groepsproject. Dit keer presenteert DD Trans een klimplant - die zich aan een lampadair heeft vastgehecht - en een wolkenfoto. Met de wolk zit het dubbel: op de voorgrond is een naakte hand, de rechterhand van DD Trans. Tussen wijs- en middelvinger steekt een sigaret.
Van de Frans-Belgische groep zijn Bart Vandevijvere, Brahim Bachiri en DD Trans de enigen die geen instalraam realiseren op de gebruikelijke locatie, Onderstraat 26.

Auteur van Stappen, Passen, Kijken, het tweede voorwoord van de En Passant catalogus (1991):

(fragmenten van een mythe)

I.

Urbanisatie levert een geneutraliseerde, gehomogeniseerde ruimte, en elke activiteit binnen haar concrete realisatie -de stad- krijgt door allerlei codes een bepaalde tijd-ruimte toegewezen.

Zowel in tijd als wat betreft ruimte worden, mutatis mutandis, ghetto's gebouwd. De stad is slechts een aaneenschakeling van eilandjes (woonplaats, werkplaats, speelplaats, begraafplaats), wie een eiland betreedt krijgt een functie. (Wie over een winkeldrempel stapt wordt klant).

II.

Het ghetto van de étalages: ruimtelijk geconcentreerd en afgesloten door parallelstraten waarin nog slechts dichtgeplakte ramen en muurkanker het straatbeeld kleuren.

Een merkwaardige thermiek van winkelcentra, steeds zijn zij de mens vreemd en toch suggereren zij de tekens en symbolen die differentiëren. Demonstratie van eigen stijl. Ornament en verhulling.

III.

De stad zelf, aldus Baudrillard, is al lang geen productie-eenheid meer, maar een zeer ingewikkeld conglomeraat van tekensystemen die elkaar aanvullen, tegenwerken en wederzijds beïnvloeden.

Een veelhoek van tekens, media en codes. Een warwinkel.

Alleen in een dergelijke constellatie -als de echte produktie in het stadsbeeld werd vervangen door media gericht op assimilatie van tekens- is een project als 'En Passant' mogelijk en zinvol.

Hetzelfde geldt trouwens voor een vorig project waarbij affiches in de stad werden opgehangen. (Copy Art Project)

Een specifieke ruimte (Croxhapox hééft die ook niet) voor kunst is geen noodzaak, de straat kan fungeren als museum. Efemeer, maar daarom niet minder belangwekkend.

Walter Benjamin merkte op dat door de nivellerende invloed van de stad de aura verloren ging, i.e. de authentieke communicatie tussen een subject dat kijkt en het object waarnaar gekeken wordt bestaat niet meer.

Kunst heeft nog steeds als connotatie deze interrelatie te bevorderen; het schuim weg te blazen en de essentie van de dingen (le parti pris des choses) bloot te leggen, los van papieren constructies.

Gelukkig heeft 'En Passant' ook dergelijke pretenties niet.

-->Zondagsdenkers, De

crox 51 (Open Deuren/foto's), herfst 1996. Eric Bracke, De Morgen 27 september 1996: *Van het werk van Marc De Clercq drukken we bij dit artikel een foto af. De fotograaf registreerde het spontane gedrag in de intimiteit van een gezin in de Wolterslaan. Zijn levensgrote foto's zullen er tijdens 101 Open Deuren aan de muur hangen. De Clercq rekent op een spanning die opgewekt wordt door het kontrast met de andere manier waarop Caroline, Seger en Marie zich bij het ontvangen van vreemde bezoekers gedragen.

crox 78 (1998). Fotoproject samen met Frederik Cornelis en Anja Hellebaut. Marc zorgt voor de productie van een 4-tal zwartwit ansichtkaarten waaronder 1 met een werk van Frederik en 1 met een werk van Anja.
De presentatie van MDC, barietfoto's van 60x90cm, is een reeks over Oost Timor. MDC volgt het spoor van Andreas Cervantes, een Mexicaanse priester saleciaan, die de bergen intrekt om de plaatselijke bevolking te kerstenen. De titels van de foto's verwijzen naar de in beeld gebrachte ritueeltjes: De eucharistie, De biecht, De doop van Augustinus, De zalving van Augustinus en Stations of the Cross.
Eén foto valt buiten die reeks: De beklimming van Mount Hatabouliko. Het is het portret van een guerillero.

Treedt begin 2007 toe tot de Algemene Ledenvergadering en wordt enkele maanden later verkozen tot bestuurslid samen met Ilknur Cegniz en Marc Coene.

Begin april 2007 publicatie van croxcards 51 en 52 die de 6de brainbox-unit documenteren.

2007. crox 216. Foto's. Eerste project van de in Parijs wonende Liesbeth De Fossé (BE). Voorlaatste project in wat op dat moment 'crox2' is, een ruimte vlak naast het atelier van Stief Desmet. LDF verplaatst de bijna tot het plafond reikende muur die Dirk Zoete gebouwd had. De wand komt diagonaal in de ruimte en zorgt achterin voor een konische doorgang waar ze een reeks in Boston gemaakte foto's presenteert. In de zaal zelf komen een aantal grote, semi-panoramische foto's. Crox-card nr 60 (2007): Fig. 0603002.

crox 4, solo project - niets (april 1990).

crox 18, En Passant - locatie 2, Sint-Pietersnieuwstraat 84 (september 1991).

crox 51, Open Deuren (1996).

Instalraam mei 2006, locatie Onderstraat 26.

De eerste bijdrage van Hugo De Leener (crox 4, mei 1990) draait op niets uit. Frank en Hans documenteren dit niets, ook iets dat niets is valt te documenteren. Van crox 4 bestaat inderdaad een video-opname.

Voor zijn tweede solo project en de bijdragen aan groepsprojecten zoals En Passant en Open Deuren brengt hij telkens nagenoeg identiek werk in. De variaties spelen op intern niveau.

crox 22 Herr Seele > oktober 1994/ recensie Eric >Bracke

crox 36+37 Niblock-Brand-Devens > januari 1996/ recensie Luk >Lambrecht

crox 51 open deuren > september 1996/ recensie Eric >Bracke

crox 70 schilderkunst hedendaags belgisch > november 1997/ recensie Luk >Lambrecht

jaaroverzicht 1997 januari 1998/ recensie Luk Lambrecht

Herr Seele in croxhapox-formaat januari 1999/ recensie LVDS

crox 94+95 Wendy Hirschberg, Lieve D'hondt/ recensie Lambrecht

crox 96 Philippe Vandenberg, Sylvain Cosijns/ recensie C. Vuegen

crox 96 Philippe Vandenberg, Sylvain Cosijns/ Eric >Bracke

Na de eeuwwisseling recenseert De Morgen kennelijk alleen nog mainstream en projecten van museale omvang. Initiatieven als Voorkamer en Croxhapox komen niet langer aan bod. Ironie: midden jaren negentig werden de projecten van kunstenaars als Jan De Cock en Michaël Borremans niet gerecenseerd; De Cock en Borremans hadden geen naambekendheid. De Morgen toonde geen enkele interesse. Tegenwoordig is het zelfs zo dat je naar de cultuurredactie belt en daar te horen krijgt dat ze nog nooit van Croxhapox gehoord hebben. Logisch, De Morgen is intussen niet veel meer dan een semi-intellectueel equivalent van Het Nieuwsblad.

HERR SEELE IN CROXHAPOX-FORMAAT - LVDS (Metro, bijlage van De Morgen), 27 januari 1999. Ik arriveer op een moment dat geen mens er maar zou aan denken een galerie te bezoeken. Toch staat de deur open, zoals ze waarschijnlijk de hele dag openstaat. Vanuit de achterkeuken weerklinkt de ochtendlijke stem van iemand die kennelijk een snel ontbijt verorbert. Aangenaam. Wie ik zie lijkt verduiveld goed op Herr Seele. 't Kan niet missen.'

De overname door de Persgroep bezegelt het lot van De Morgen. Wat ooit een onafhankelijke kwaliteitskrant was, verandert in een semi-tabloïd met crime en ramptoerisme als voorpagina en Hirsch, Delvoye, Fabre en Rubens als de exponenten van een tot op de draad versleten culturele context. De context is versleten. Wat voor belang heeft het dat een minderwaardig werk van Rubens voor zoveel of zoveel over de balk gejaagd wordt. Hier zijn vakbladen voor. Een onafhankelijke kwaliteitskrant hoort over andere dingen te schrijven. 

Aymeric de Patol, geluidstechnicus. Werkt vaak samen met Yannick Franck (Idiosyncratics). Tijdens zomer 2011 en zomer 2011 gebruiken ze de zaal voorin als opnamestudio.

vendredi 12/08/11 (fragment)

Aymeric assis dans le mediaroom devant un STUDER années soixantes. Inscrit sur son visage les mots silence, pas de bruit, ne faire aucun brut.
LES CLOCHES SONNENT. Yannick, paysagiste dans des courants de sons vastes, sonores, obscures. Un paysage déformé, troublant, un vide énorme comme dans le désert, sans repos, extase du vide.
Le Studer, zegt Aymeric, - 'oup'..., de opname is net afgelopen, '... c'est vraiment le top, un son magnifique.'
'C'est bien dans la boîte?' lui demande Yannick.
'Ce'st très bien dans le boîte, très granulé.' Ils y avaient toutes sortes de sonorités. Her en der staan microfoons opgesteld. Een bladzijde omdraaien in het notitieboekje: quelle merde de bruit épouvantable - dan het nagelvijltje bovenhalen, très très doucement...

crox 51, Open Deuren - herfst 1996. Locatie 92. Schilderijen.

crox 70, Schilderkunst Hedendaags Belgisch - 1997.

Publicatie van croxcard NR 18 (1999). Acryl op doek, zonder titel.

crox 194, WELD - november-december 2006.

WELD is het kunstenaarscollectief Jan Wiels & Vincent de Roder. Het WELD-project in crox2, tijdens de finale van de eerste editie van BRAINBOX in crox3, is het eerste samenwerkingsverband van beide kunstenaars. Uitgangspunt is de ruimte zelf: een grondvlak van 10,5x11m, de hoge muren, die ene steunbeer en de mdf-wand die crox2 scheidt van de werkplaats van Stief Desmet. WELD gaat op een weloverwogen en duidelijke manier te werk hoewel ze veel van de objecten die uiteindelijk in het project terechtkomen aan een vondst of een samenloop van gebeurtenissen te danken hebben. Het zwembad van Copers bvb of bouwmateriaal dat als restvorm tot module verwerkt wordt.

>Wiels

2011. crox 368, residentie. De residentie, waarbij JDR zich toelegt op een presentatie van grafisch werk en foto's en experimenteert met alternatieve presentatiemogelijkheden, valt samen met projecten van Sjoerd van Leeuwen (NL), Simon Van Parys en Johanna Van Overmeir.

crox 38, solo project - februari 1996. Tekeningen.

Tientallen schetsboeken en in diverse themata gegroepeerde tekeningen die met het ijzeren binnenwerk van ringmappen aan de muur bevestigd worden. Van die tekeningen produceert HDS met enige regelmaat verzorgde publicaties, in eigen beheer. Twee van die publicaties, waaronder een carbonboekje, maken deel uit van het crox-archief.