encyclopedie

Open Deuren, herfst 1996. VV, De Gentenaar, 28/29 september 1996 - Heirnis geeft kunstenaars ruimte:

Luc Eeckman, buurtbewoner die via Croxhapox een kunstenaar in zijn huis laat werken: Het positieve aan dit project is dat alle kunstvormen een kans krijgen omdat de buurtbewoners zelf kunnen meedoen of een kunstenaar kunnen uitnodigen. Aquarellen zullen dus naast video-installaties staan. Wat kunst is voor de ene, is dat niet voor de andere en een initiatief als dit kan het debat stimuleren.

BUURTGEVOEL

Het project is niet alleen goed voor de confrontatie van buurtbewoners met kunst, maar het stimuleert tegelijk het buurtgevoel. Mensen leren elkaar beter kennen en ook degenen die niet deelnemen, zijn geïnteresseerd in wat er te gebeuren staat. Tegelijkertijd heeft het hele project ook iets voyeuristisch. Het is niet evident dat er bij jou mensen binnenstappen die je helemaal niet kent. Je krijgt dan al gauw de neiging de gang nog een likje verf te geven. Vooral in mijn geval als architect die in een huis woont waaraan nog heel wat moet gebeuren, ligt dat een beetje moeilijk.

Boris weet het niet.
Hannalore: stof.
Marc heeft geen idee.
Oolf: again.
Patricia: connotation.
Sabrina: blanc.
Sandrine: matras.
Simon is zonder woorden.

Alles is eerst, niets is eerst.
Aan het eerste project, Art Machine, gaat vijfentwintig eeuwen denkwerk vooraf.
In de Aannemersstraat is het eerste project een dubbeltje op z'n kant.
Na de eeuwwisseling begint het met een instalraam.
Het eerste project in de zaal achterin, net voor Manual van Stefaan Dheedene: een performance van Stijn Van Dorpe.
Het eerstvolgende project:

opnieuw

Het eerste project is Art Machine, crox 1.
Na het eerste project volgt het eerste project van, het eerste project van, het eerste project van, het eerste project van, het eerste project van. Zonder ook maar één enkel keertje in herhalig te vallen.
Zonder ook maar één keertje in herhaling te vallen?
Michaël Borremans treedt aan tijdens de eerste editie van crox 17, een groepsproject. De eerste bijdrage is van Sjoerd Paridaen.
Het eerste solo project van Michaël is in 1995, vier jaar later.
Herman Hoeneveld, die voor Kunstbeeld schreef, is de eerste recensent die het over Michaël Borremans heeft.
Het eerste groepsproject is niet crox 17 maar crox 16, het laatste project op locatie Beverhoutplein 7.
Het eerste fotoproject is dat van Daniël Libens, december 1990.
Het eerste project in de Lucas Munichstraat is een solo van Frans Gentils.
Het eerste instalraam is crox 18, En Passant, 25 instalramen op een hoopje. Van het parcours, dat in Backstage begint, is het werk van Jan Carlier het eerste.
De samenwerking met Experimental Intermedia, van herfst 1995 tot zomer 1996, begint met een werk van Maria Blondeel.
Het eerste project in Aannemersstraat 54, de tweede vaste locatie van croxhapox, waarbij ook gebruik wordt gemaakt van het beletage is een project van Thomas Hauser.
Het eerste concert van The Singing Painters is tijdens de vernissage van het project van Kamagurka.
Het eerste concert van Memaz, waaruit later Moker komt, is anderhalf jaar eerder: de openingsavond van het tweede solo project van Sjoerd Paridaen. Kort na dit project begint de SHcorr mail art correspondentie.
Het huidige traject op locatie Onderstraat 26 begint in september 2003 met een project van Eva-Maria Bogaert.

De eerste editie van BRAINBOX is herfst 2006. Het begint met een ingreep van Nicolas Leus, Anton Cotteleer en Stijn Van Dorpe.
De eerste publicatie is de catalogus van En passant (1991). Het eerste crox-boek is een project van Maud Vande Veire. Met Majuskel, crox-boek nr 12, wijken we voor het eerst van de vooropgestelde format af.

eerst /de primeur/
Antje Dorn (DE) oktober 1995 (eerste project in België)
Anton Cotteleer januari 1999
Bob Van de Putte mei 2011
CarianaCarianne (US) april 2004 (eerste project in Europa)
Carole Vanderlinden november 2004
Christophe Lezaire juni 2005
Dirk Zoete maart 1997
Edwin Carels april 1990
Florin Buta (RO) februari 2005
Johan Joos september 1990 /schilderijen/
Jos Van Meerssche maart 2004
Koen Vanderhaegen januari 1996
Liesbeth De Fossé mei 2007
Marc Coene oktober 1999
Marieke Berendsen (NL) & Mr. Probe Says Hello oktober 2009
Michaël Borremans december 1995 (in de vele catalogi staat telkens 1996 = foutje)
Mil Ceulemans januari 2009
Nel Aerts 2008 /kubusruimte/
Robbert & Frank november 2009 (in 2008 acteren ze in The Gentlemen's Gentlemen)
Sylvain Cosijns herfst 1996
Thomas Broadbent (US) april 1996 (eerste project in Europa)
Thomas Karz (DE) juni 1996 /instalraam/
Tim Onderbeke november 2005
Tinka Pittoors februari 2006
TVF art doc cinema (sinds januari 2009, het grootste deel van het archief is nooit eerder vertoond)
ZWERM (kwartet voor elektrische gitaar) maart 2008

Gentse locatie van Experimental Intermedia (Phill Niblock, US) aan de Sassekaai, Voormuide.
Coproducties in de periode 1995-1997. Van oktober 1995 tot juni 1996 een reeks instalramen op locaties in de Onderstraat. In 1997 het Schrattenbergproject. Eerst Schrattenberg Nucleus, dan Schrattenberg Periferie. Ook het Schrattenbergproject is op de instalraamlocatie in de Onderstraat.
Een ander gezamenlijk initiatief is de Pick-It, voorloper van het Gentse stadsplan, wat pas in 2007 gerealiseerd wordt. De Pick-It groepeert de programatie van een aantal Gentse initiatieven (lang niet elke organisatie blijkt bereid om er aan mee te doen) en kent twee edities, najaar 1995 en voorjaar 1996.

crox 18 - 25 instalramen in de Gentse binnenstad (september 1991)
concept: Frank Van den Eeckhout en Hans van Heirseele

De Gentenaar (vrijdag 27 september 1991): KUNST IN HET UITSTALRAAM:
GOEDE ZAAK VOOR DE WINKELS. -->Pültau

GENT- Als u de komende weken uit winkelen gaat, en u komt plots voor een etalage vol vreemde en onverkoopbare dingen te staan, dan is er veel kans dat u Kunst tegen het lijf gelopen bent. Heel wat winkels hebben namelijk een deel van hun uitstalramen gereserveerd voor een tentoonstelling: En Passant. In totaal 25 kunstenaars of kunstenaar-duo's hebben evenveel uitstalramen van hun bijdrage voorzien. Het is een aardig, wat ludiek initiatief geworden.
De organizator is vzw Croxhapox. Vroeger had die vzw een onderkomen in een pand op het pleintje achter de Sint-Jacobskerk, nu luidt hun adres: postbus 608. Ze zijn dus dakloos; vandaar misschien wel het idee voor
die straatexpositie.
De kunstenaars zijn niet onmiddellijk beroemdheden, dat is ook niet de bedoeling. Croxhapox wil vooral jonge mensen een forum bieden.
Het vertrekpunt ligt in de Sint-Pietersnieuwstraat, in de Backstage. Daar kan je een plannetje of een katalogus krijgen. Daar ook opende Jan Carlier vorige week de tentoonstelling. Hij slingerde een reusachtig gewicht door het glas aan de straatkant. Aan de ketting van deze reuzeslinger hangen twee veertjes: het werk is een metafoor voor de kunst die vanuit haar elitaire ruimte naar de straat wil toespringen. Het devies bij uitstek van deze tentoonstelling.
Vandaar ga je op stap. Langs Marc De Roover die wormen in turf uitspreidde in de etalage van Sensa en langs Renee Lodewijckx, die je aangaapt vanop videoschermen, geplaatst tussen een familie reuze speelgoedkonijnen op een bodem van konfetti: de kunstenaar als carnavaleske nar.
Veel werken maken de etalages een stuk attraktiever, ze brengen er aksenten in aan. Ze geven er een meerwaarde aan, maar die meerwaarde is niet altijd van artistieke aard. Hun verleidelijkheid is van dezelfde
orde als die van een mooie etalage zonder mee. En mooie etalages waren hier al, ook voor deze uitstalramen tot instalramen werden omgedoopt. Misschien dat hier een aantal kunstenaars een ideale branche hebben
gevonden./ Johan Van Geluwe levert één van de sterkste momenten. Achter de onderste vensters van het poëziecentrum legde hij twee kransen: een rouwkrans achter het ene, een lauwerkrans achter het andere. De vensters zijn laag geplaatst, tegen de straat aan, zodatje de indruk hebt in katakomben binnen te kijken. Maagdelijk toegedikte katakomben dan, want buiten de kransen zelf is alles in het wit, ook de lintjes. Het
interessante eraan is dat Van Geluwe met de kontekst speelt, in casu de poëzie. Hij verbeeldt haar kille glorie, schoon en steriel.
De tentoonstelling mag er best zijn, gewoon al om het charmante idee waardoor ze ook niets vermoedende passanten met kunst weet te vangen. Verleidelijk en verwarrend is dat, omdat je plots met iets anders wordt
gekonfronteerd, daar waar je pasklare produkten, ondubbelzinnige dingen verwacht. Jammer misschien dat er te weinig met die idee van het uitstallen gebeurt, want dat is juist het spannende van het koncept.
Het is vreselijk exhibitionistisch, als je er even op doordenkt.
Verder is En Passant vooral een goede zaak voor de winkels. Ook wij hebben weer een paar leuke zaakjes ontdekt. Geen kwaad woord dus. (DP)

Het Volk (september 1991): NIET ZOMAAR UITSTALRAMEN
En Passant⁽¹⁾ staat op straat, maar brengt toch vijfentwintig instalramen met artistieke aspiraties
auteur BLG
GENT - De vzw Croxhapox, die jonge kunstenaars een plateau wil bieden zonder daar per se munt uit te slaan, zit op straat.
Van de nood werd een deugd gemaakt, een motivitaie was gauw gevonden en het voorbije weekeinde werd de argeloze winkelwandelaar "En Passant" verrast door 25 op zijn minst ongewone uitstalramen.
Het werk van de deelnemende kunstenaars is, enkele uitzonderingen daar gelaten, aan de middelmatige kant.
De straattentoonstelling werd vrijdagavond in Backstage geopend met de voltooiing van het werk van Jan Carlier. Een roestijzeren bol was aan een ketting opgehangen voor het raam waarop een groot vizier getekend stond. Carlier en zijn lief kregen de eer er de ruit mee aan diggelen te gooien.
"In een tijdperk dat kunst steeds meer gesacraliseerd wordt, met musea als nieuwe tempels en galeriehouders al te vaak als hogepriesters, willen wij kunst een essentieel deel laten zijn van het dagelijkse bestaan", zo klinkt de motiviatie van dit opzet in de fotografische mooie catalogus. Wat daar dan concreet van gebakken wordt, laat echter veel te wensen over. De assemblagetechniek viert schijnbaar weer hoogtij. Fragmenten uit studies en oefeningen werden op een hoopje gegooid en van een transparante titel voorzien in de hoop dat het hiermee tot de hedendaagse kunst zou gerekend worden: "Installatie in abstracto" van Jules De Ranter in Double Face, Trommelstraat 4, en "En de zomer is weer bijna voorbij" van Nora De Rudder in Sjapoo, Sluizeken 29.
In de etalage van Sensa (Lammerstraat 17) legde Marc De Roover honderenelf slangen in gebakken klei op een turfgrond. Veruit de mooiste installatie, zeker voor de herfst- en wintermode. De link met de winkel wordt ook gelegd in de installatie van Guy Bleus (Imschoot-uitgevers, Onderbergen 39), die enkele turven uit de wereldliteratuur in een schrijn nagelde en ze met verf telijf ging. Het surrealisme van boven een kinderbed zwevende poppen in een door een aardbeving geteisterde kinderkamer brengen we dan weer minder vlot in verband met vegetarische restaurants (Edwin Carels, Avalon, Geldmunt 32).
In Club (Korenmarkt 1) assembleerde Rudolf De Greef "In-zicht/Uit-zicht" met de daar afgedankte postkaartenhouders. Binnen verontschuldigen zaakvoerders zich voor eventuele ongemakken bij de vewingen.⁽²⁾ De leestekens van lo⁽²⁾ Gonnnisen (Onderstraat 26), met een tussen haakjes geplaatste roos, zijn dan een aangenaam rustpunt.

(1) De auteur bedoelt Croxhapox staat op straat.
(2) Vewingen. Er ontbreken wat letters. Een bijzonder kritische doorlichting, niet helemaal onterecht overigens, terwijl het arrogante toontje van BLG tegelijk een zekere vooringenomenheid suggereert.

Gazet van Antwerpen (12 oktober 1991): "En Passant": 25 instalramen in de Gentse binnenstad
auteur: JPA
Croxhapox is een niet commerciële vereniging voor kunstpromotie die aan hedendaagse kunstenaars uit de meest diverse disciplines een plateau buiten het gevestigde circuit aanbiedt. Een van haar doelstellingen is de kunst een essentieel onderdeel te laten zijn van het dagelijks bestaan. Op die manier werden bij een vorig project affiches in de stad opgehangen.⁽³⁾
Ook "En Passant", een verzameling van 25 instalramen, doet geen beroep op sacrale cultuurtempels of dure galereien, maar gebruikt de straat als drempelloos toegankelijk museum. In 25 uitstalramen van de Gentse binnenstad hebben evenveel kunstenaars voor eigen werk gezorgd; het biedt de mogelijkheid, onderweg naar om het even waar, "en passant" een hedendaags kunstwerk te bekijken. Dialoog, engagement of knieval worden daarbij voor de rekening van de toeschouwer gelaten.
Tussen de produkties zijn enorme verschillen. De kunstenaars hebben de vrije hand gekregen om vrij te experimenteren. De tentoonstelling moet dus niet als één geheel worden gezien, het is veeleer een ingewikkeld conglomeraat van tekensystemen die elkaar aanvullen, tegenwerken of wederzijds beïnvloeden.
Deze veelheid van media, tekens en codes past perfect in het moderne stadsbeeld dat eigenlijk een geheel is van assimilatie van tekens. Kunst in de stad is zeker niet nieuw als project en de artistieke waarde van deze "tentoongestelde" instalramen zijn sterk variërend.
Een greep uit het heterogene aanbod: Renee Lodewijckx heeft in de Bagattenstraat een leuke installatie gemaakt met een doodskist en een video, Guy Bleus heeft in Onderbergen boeken in bomen gehangen, Johan Van Geluwe kleedde het Poëziecentrum met een lauwerenkrans vernuftig in.
Het huis van Willem Buijs in het patershol⁽⁴⁾ is altijd het voorwerp van een instalraam, maar voor de gelegenheid heeft hij er een "itinerarium" van gemaakt. Nora De Rudder toont in het Sluizeken een bizarre compositie van duifvleugels en een beeld, Sjoerd Paridaen en Erik Lagrain hebben in de Ottogracht mooi opsmukwerk verricht en Philippe Flachet stelt in de Kammerstraat een constructie van lampen en emmers voor. JPA
/de foto bij de recensie komt uit de catalogus en toont Willo Gonnissen tijdens de opbouw van zijn instalraam op locatie Onderstraat 26/

(3) JPA bedoelt de eerste editie van crox 17, het foto copy art project.
(4) Willem Buijs (NL) woont in Middelburg. Het permanente instalraam is er een van Philippe Flachet die voor de verandering op een andere plek aan de slag ging.

catalogustekst auteur: Guido De Bruyn
EN PASSANT
Blauwe hardsteen is een koud materiaal. Zou het misschien daaraan liggen? Drempels worden er meestal van gemaakt. Een meestal liggen die dingen nog te hoog ook. Vooral bij musea & galeries voor hedendaagse kunst. De blauwe hardsteen ligt er schier onbevlekt. "De mensen lopen hier gewoon voorbij, meneer!" Terwijl ze wél halt houden voor het eerste het beste uitstalraam. Want kijken kost niets.
Zie, dachten de stichters van Croxhapox (een galerie zonder galerie, zonder die blauwe hardsteen dus): als de berg niet naar Samson komt, gaat Samson naar de berg. Een voorwaar stichtende gedachte. Laat x-aantal kunstenaars installaties maken in uitstalramen. De spontane kijkrefleks van de man in de straat doet de rest. Een beetje hedendaagse kunst is altijd meegenomen. En passant. "Ge moet er maar op komen he meneer."
(niet in de catalogus opgenomen)

1996. crox 56, instalraam op locatie Onderstraat 26. Lichtinstallatie met meerdere diaprojectoren. Tijdens het project loopt het fout af. De zekeringen begeven het, keer op keer, en het eindigt er mee dat er niets meer te zien is dan twee ijzeren rekken en diaprojectoren die het niet doen.
Na het project belanden de rekken in het tuinatelier van Aannemersstraat 54.
1998. crox 71, presentatie in het souterrain van Aannemersstraat 54. Diaprojectie die ook als lichtinstallatie ingeschat kan worden.
2006. crox 188-6. Brainbox, eerste editie, unit 6. Is met Alda Snopek en Merlin Spie.

GM, 2008. Groepsproject met werk van een beperkt aantal leden van het GM-collectief, een internationaal gezelschap opgericht en geleid door de Franse kunstenaar Grégory Decock. Escallier presenteert een neonsculptuur in de videoruimte. Er is ook werk van Nicolas Durand (FR), Tim Onderbeke, Manor Grunewald en Grégory Decock zelf.

Titel van de performance van Jan Carlier (crox 18 - En Passant): tijdens de openingsfestiviteit in Backstage keilt hij een metalen bolvorm door een van de ruiten.

Enkele maanden eerder (15 mei 1991) kwam er een punt achter de periode aan het Beverhoutplein. Het vzw komt op straat terecht. Exit Sint-Jacobs.

In het pand aan Sint-Jacobs is er tegenwoordig op het gelijkvloers een speciaalzaak in etnische koopwaar, Zahia, De croxruimte was op de eerste verdieping.

Mei 1992: exit Signos. Een negatief advies van Jan Hoet sr. betekent het einde van een megalomaan en interessant project waar Frank en Hans twee jaar aan werkten.

In 2001 wordt het project toch gerealiseerd, zij het dit keer niet door croxhapox. De titel is dit keer Over The Edges.

November 1992: exit FF. Frank neemt ontslag als bestuurslid. Het mislukken van het KNUTS project is er teveel aan. Hij stapt op en legt zich toe op animatiefilm.

Juni 1995: exit Guido De Bruyn. Niet voor lang, eind 1996 is hij opnieuw van de partij. Hij is ook betrokken bij het heropstarten van de activiteit in het souterrain van Aannemersstraat 54, de tweede crox-locatie.

September 1996: Van Bogaert (crox 51, tijdelijke medewerker) wordt de deur gewezen.

Januari 1999: Michaël Borremans stapt uit het team. Werd lid van het crox-team in 1996, na zijn eerste crox-solo. Zetelt sinds 2006 in het bestuur.

April 1999: Marijke Bontinck, die later voor Atelier 304 werkt, stapt uit het team.

Oktober 1999: exit van Heirseele. Hij gaat in Spanje wonen. Van oktober 1999 tot midden 2001 wordt Croxhapox vzw gerund door Kristel De Buck, Ward Denys en Sjoerd Paridaen.

Juni 2000: exit Marc Maet. Hij berooft zichzelf van het leven.

Herfst 2000: exit croxhapox. De activiteiten van het vzw komen op de tocht te staan. Er is geen stek, er is geen geld, het ziet er allemaal niet te best uit.

Zelfde periode: exit Huize Jacobus. Herman pleegt zelfmoord.

2003: na een korte periode als lid van het nieuwe crox-team houdt Bram Dujardin het voor bekeken.

Juni 2003: exit Dirk Peers. Hartstilstand.

September 2003: Walter van Boven (NL) zegt af voor het project in de Lucas Munichstraat. Het had het eerste project in de Lucas Munichstraat moeten worden.

1 maart 2004: Ron Huebner (Can) sterft nadat hij enkele dagen eerder in Amsterdam van de sokken gereden werd. Crox 111 (een instalraam) is zijn laatste project.

Mei 2004: De artistieke directie legt het nieuwe beleidsplan voor: meer aandacht voor engagement, performance en attitude. Het team implodeert. Ward, Raphaël en Robin stappen op. Ward vindt de nieuwe koers ok, maar kan al bij al te weinig tijd voor crox vrijmaken om nog een stek in het team te ambiëren. Tot eind 2004 runnen Hans en Anja de zaak. Gerd blijft aan boord maar ook hij kan weinig tijd vrijmaken.

Maart 2005: Ante Timmermans stoort zich aan het waterprobleem. 3 dagen na de openingsactiviteit houdt hij crox 136 voor bekeken. Anja stapt op uit het team.

27 januari 2006: exit Dirk D'hoe, bestuurslid van eind 2003 tot begin 2006. Hij wordt geschrapt als lid van de vereniging.