encyclopedie

2009. crox 323, DOUBLE YES. Een project in de kubusruimte.

De bijdrage van Frank Van den Eeckhout aan crox 17, Copy Art, chronologisch de derde op een totaal van zestien, heeft zes stills uit een stomme film met Garbo in de hoofdrol, twee aan twee en verticaal geordend. Eerst is er Garbo, dan iemand met een snorretje die haar op doordringende manier aankijkt, dan weer Garbo die op deze still een bijzonder gewaagde zij het voor die tijd wellicht gebruikelijke gelaatsuitdrukking vertoont, waarna een tekst volgt: "Don't judge me Leo... you left me all alone and Ulrich was so kind", dan opnieuw de man met het snorretje, die kennelijk nog niet op het punt is aanbeland dat hij de mededeling verwerken kan, en dan Garbo weer, zo op het eerste zicht nog niet helemaal bekomen van de dramatische wending.
Het op circa 50 exemplaren gefotokopieerde werk komt juni 1990 her en der in het Gentse straatbeeld terecht.

Op de kleefstrook voorin, linkerbovenhoek, is volgende berichtgeving:

Etabl. KOCKX & CO
Imprimerie-Papeterie
Canal des Récollets, 41, ANVERS
Téléph. 316.58 * * R.C.A. 208
FABRIQUE DE REGISTRES
FOURNITURES DE BUREAU
N°3239

Pour avoir un registre semblable il suffit d'en rappeler le numéro ci-dessus.

Je zou kunnen nagaan wie er het vaakst een notitie of een handtekening naliet.
De
opmerkingen zelf variëren van goedbedoeld en weinig zeggend
schouderklopje tot dronkemansgelal. Er is de alleen door een insider, of
wellicht alleen door de kunstenaar te begrijpen mysterieuze toespeling:
Blauw? (21 april 1990/ crox 3). Vele bladzijden verderop (oktober 1998,
crox 84) weet eindelijk iemand het antwoord: Rood! (Ismelda) en nog
later (tijdens crox 85) schrijft iemand: je zou er wel groen van worden!

Let op het uitroepteken: de tentoonstellingsbezoeker spreekt in
uitroeptekens, zijn taal is die van de bewondering, van het grote, van
het nog grotere gevoel.

Er is de melige opmerking, het grapje in
majeur van een grapjas in mineur, er is de billenkletser, de
bemoedigende opmerking, sporen van vaderlijke trots, van mama's die het
beste voor hebben met de artistieke telg; de uitnodiging is fantastisch
gelayout, schrijft iemand (juni 1998, crox 79/80). Er is de
liefdesverklaring, je t'aime, god wat is dat mooi zo'n
liefdesverklaring, Maria I love you/ Lucia I love you/ Sonia I love you.

Een maatje van Wouter & Luc Cox-Gobijn hield het
drankverbruik bij: 1 tequila 587,-/ 1 J&B 485,-/ 1 Four Roses 537,-/
1 Jack Daniels 693,-/ 1 Mezcal 675,-/ 1 melk 25,-/ 1 Saison Regal 59,-/
Een schouderklopje.

Index van wie het vaakst zijn/haar naam in
het gastenboek neerpende. 29 keer: Ruth Mentens, 17 keer: Dirk Peers, 14
keer: Michaël Borremans, 13 keer: Ignace De Vos, 11 keer: Dirk De Neef,
7 keer: Guido De Bruyn, Thomas Huyghe, 6 keer: Bart Baele, Johan Mels, 5
keer: Sjoerd Paridaen, Joris van Heirseele, Anna Dops.

Lijst van het aantal notities, per project, in het gastenboek.

Op
basis hiervan zou je het bezoekersaantal kunnen berekenen, maar dat
valt tegen. Zowel crox 70 als crox 110 bijvoorbeeld hadden ruim 800
bezoekers, en crox 51 had er veel meer, enkele duizenden., maar dat
blijkt niet uit het gastenboek.

De meest opvallende scores zijn
die van Edwin Carels en André Posman. Beide solo-projecten vonden in de
beginperiode plaats (maart-juni 1990). Het project van Kama en Herr
Seele (november 1990) scoorde niet eens een helft van dit aantal, maar
had wel dubbel zo veel bezoekers. Het hoogst genoteerde solo-project in
het gastenboek is dat van Bart Baele.

Van de lage scores is die
van het crox 94/95 project de meest frappante: amper 6 individuën
waagden zich aan een notitie in het gastenboek, terwijl het renommée van
croxhapox op dat moment in het zenith stond.

De score van de straatprojecten valt buiten de reikwijdte van het gastenboek.

top 10 /periode 1990-2008/

161
schilderkunst hedendaags belgisch (crox 70)
97
basics 1 (tekeningen, crox 110)
85
open deuren (crox 51)
brainbox (crox 188)
77
kindertekeningen (crox 25)
59
marc de clercq, frederik cornelis, anja hellebaut (crox 78)
57
bart baele (crox 84)
de boodschapper: philippe vandenberg & sylvain cosijns (crox 96)
50
herr seele (crox 22)
45
edwin carels (crox 3)
ward denys, jan de cock (crox 75/76)
johan de wilde, lucia penninckx, alda snopek (crox 178/180)

43
andré
posman (crox 6)
40
thomas huyghe, zjuul devens (crox 86/87)
39
sjoerd paridaen (crox 55)
karien vandekerkhove (crox 85)
38
hans segers (crox 29)
johan van roy (crox 50)
stijn van dorpe (crox 226)
37
wouter cox & luc gobijn (crox 12)
dirk peers (crox 23)
michaël borremans (crox 33)
35
marc coene (crox 123)
33
michaël borremans, marc maet (crox 92/93)
BASICS 2 (crox 145/2005)
31
dirk peers (homage, crox 120)
wouter decorte, marc coene (crox 200/crox 201)
30
hans van heirseele (crox 27)
marc coene (crox 99)
29
annick de zutter (crox 9)
kamagurka (crox 72)
anja hellebaut, samir boudia (crox 142/crox 143)
alan smith (crox 197)
alda snopek, leen persoons, lucie renneboog, oana cosug, steffie van cauter (crox 261>crox 265)
28
carianacarianne (crox 118)
karien vandekerkhove, caroline vincart, lou m.c. mulder, ria bauwens (crox 155/158)
27
luc dondeyne, heike kati barath (crox 90/91)
thomas böing (crox 191)
yannick franck/antoine van impe/marie zolamian/liesbeth de fossé (crox 215)
26
ruth mentens, dirk peers (crox 40)
griet musschoot (crox 63)
pieter degand, carole vanderlinden (crox 127/128)
alda snopek, els soetaert, maria degrève (crox 139/140)
25
dirk zoete, peter morrens (crox 211/crox 212)
adriaan verwée, christophe lezaire, pieter de clercq, david smithsn, julian moran, emmanuel depoorter (crox 232>crox 237)
chris vanbeveren, joop stoop, lysandre begijn, martine laquiere (crox 270>crox 273)
24
thomas broadbent (crox 43)
ignace de vos, dirk peers (crox 79/80)
23
hans van heirseele (crox 15)
antje dorn (crox 31)
juliane heise (crox 47)
evert defrancq, stefaan dheedene (crox 151/crox 152)
22
larry krone, johan de wilde (crox 97/98)
robin vermeersch, ante timmermans (crox 134/135)
philippe vandenberg (crox 229)
21
bijna 10 jaar cowboy henk (crox 10)
koen vanderhaegen (crox 35)
florin buta (crox 132)
20
dirk de neef (crox 26)
anton cotteleer, patricia thornley (crox 88/89)
19
daniël vandenbrande (crox 7)
patricia smith (crox 28)
hugo de smaele (crox 38)
dirk zoete (crox 60)
thomas boïng, bart vandevijvere (crox 73/74)
renate wolff (crox 122)
18
johan joos (crox 8)
zelfportretten (crox 16)
michiel van cauwelaert (crox 100)
ARMEE LEGER (crox 163)
michiel ceulers, nel aerts, johan van roy (crox 329>crox 331)
17
karel de meester (crox 58)
amy kephart (crox 68)
joris van der borght (crox 131)
adriaan verwée, tuur delodder (crox 147/crox 148)
thé van bergen, jos van meerssche, stef de brabander (crox 159/161)
16
herman baeten (crox 69)
jan willem verherbrugge (crox 113)
els vanden meersch, nicolas leus (crox 165/crox 166)
15
sjoerd paridaen (crox 13)
christ michiels (crox 14)
dianna frid (crox 77)
karin borghouts, yoshimasa matsumoto, jerry galle (crox 321>crox 323)
14
daniël libens (crox 11)
thomas hauser (crox 61)
sonia almeida, lucia saura, marta vera (crox 102)
jos van meerssche (crox 116)
13
suzan batu (crox 59)
dre devens (crox 64)
debra pearlman (crox 66)
weld (crox 194)
philippe vandenberg, karel wouters, kati barath/oliver schulze, rik soenen (crox 247>crox 250)
12
edwin carels (crox 24)
carianacarianne, debnra tolchinsky, dianna frid, sarah westphal, jamez dabramski dean (crox 182/185)
norma markley (crox 187)
11
maria blondeel (crox 57)
holger nickisch, hartwig schwarz (crox 82/83)
10
lucia penninckx (crox 101)
tinka pittoors, nicolas verhulst, helena danneels (crox 173/175)
9
hans van heirseele (crox 2)
gosbert adler (crox 53)
ludo engels (crox 71)
stu mead (crox 125)
the gentlemen's gentlemen (crox 255)
hans beckers /'t zwartetafeltjeconcert/
7
hugo de leener (crox 4)
de eerste 10 (crox 104)
frans gentils (crox 107)
6
peter van de kerckhove (crox 5)
tomo savic-gecan (crox 65)
wendy hirschberg, lieve d'hondt (crox 94/95)
beeld van de buurt (crox 177)
new american story art (crox 205)
5
stijn van dorpe (crox 153)
michel couturier, carole vanderlinden (crox 315/crox 316)
3
thomas karz (crox 137)
2
nan-ping chang (crox 149)
maud vande veire, annelies slabbynck, thomas broadbent (crox 168/170)
0
art machine (crox 1)

everything should write somone in the book

2008. crox 282, Buried Alive. Video-presentatie. Laatste project in de video-room voor TVF art doc cinema er permanent onderdak vindt.
Toasting To The World Food Crisis With A Bottle Of Dom Perignon, performance. -->Dom Perignon

2010. crox 335, Remember To Forget The Congo. Performance. voyageaucongo.blogspot.com en livestream video. Performance van zaterdag 1 tot woensdag 5 mei. Presentatie van wat het werd van 6 tot 30 mei. Geczy ging er aanvankelijk van uit dat hij de complete tekst van Voyage au Congo van André Gide op de muur zou aanbrengen. Het plan was: muren zwart schilderen tot 2m50 hoog. Alle muren in de zaal achterin; de schuifdeur valt buiten het parcours. Om geen tijd te verliezen - Geczy arriveert in Brussel op vrijdag, de performance start op zaterdag - is afgesproken dat wij de muur klaarzetten. Geczy heeft alles keurig voorbereid. Elk element van de performance is weloverwogen, er is geen spijker teveel, geen spijker te weinig. De performance begint tijdens de openingsavond. Daarna gaat Geczy er vier dagen aan een stuk tegenaan, telkens van twee tot zes, vier dagen aan een stuk, onafgebroken. Slechts heel af en toe neemt hij een korte pauze. Na één dag wordt duidelijk dat hij er nooit in zal slagen om de volledige tekst te doen tenzij hij er een maand mee bezig blijft. Dat kan niet. Tegen het eind van de week wordt hij weer in Sydney verwacht.
Enkele maanden na de performance publiceert The Monthly, toonaangevend magazine down under,⁽¹⁾ een artikel over het project, twee volle bladzijden aangedikt met wat beeldmateriaal. De auteur van het artikel is Adam Geczy. In het artikel gaat Geczy ook uitgebreid in op de Toasting To The World Food Crisis performance uit 2008, het andere project dat hij speciaal voor Croxhapox uitgewerkt had.

REMEMBER TO FORGET THE CONGO Adam Geczy

For almost a decade I had cherIshed the idea of doing a show about the Congo in Belgium. This was not out of some specific personal interest or social calling, only the Belgian Congo seems to be the quintessence of imperialist hell. I write in the present tense because although Belgium has ceased its claim over its former colony, the effects of its rule continue to ravage the country in the most imponderably violent fashion. This is so for most formerly imperialised nations, but especially for those in Africa. The site of Conrad’s Heart of Darkness, since it became a personal acquisition of Leopold II of Belgium in 1885, Congo’s fortunes have been but differing degrees of horror.
Leopold never set foot in the country because he believed that the impenetrability of the terrain was on par with the backwardness and brutality of its people. Yet at brutality was what he excelled. He established a particularly effective form of coercion of the local population to obtain the rubber useful for machinery, and which increased in demand through the growing popularity of motor vehicles (Karl Benz patented his Motorwagen also in 1885). Grotesquely, under the false auspices of humanitarian objectives, men were extracted from their families and warned that without committing a period of service they would never see them again. Predictably not many did; subordination was met with mutilation, hand amputation being a speciality. Succumbing to the outcry of other European countries, in 1908 the colony was ceded to the Belgian state. Meanwhile the Congolese population had almost halved and Leopold had grown fabulously rich. Rubber plantations remain, but it is in minerals where the economy excels. The Congo is the world’s largest producer of cobalt ore, has copper and diamonds in plenty, and is a major source of coltan, a metallic ore essential for electronic devices. The regions producing these materials are regularly in dispute, effectively leaving the Congo in a constant state of civil war.
It is surprising how few people know about Andre? Gide’s Voyage au Congo let alone have read it. Surprising because at the time of its publication in 1927, it ignited controversy about the conditions of French and Belgian imperialism in Africa and lent major weight to the anti- colonialism movement. Having studied French literature myself, I was intrigued by the hole in such rudimentary knowledge when I stumbled upon it. This may have been a matter of my own stupidity, but from the point of view of the germination of the artwork, I took my own ignorance and that of others not as an oversight, but instead as a symbol of a conservative repression, a kind of negative osmosis. There are events and eras of such magnitude that, it is said, they ought never be forgotten. Yet to keep them within the light of the present takes some effort. To relinquish that effort also exposes the conservatism of lassitude, let alone the negative will that resides in an amnesia that asks to remain unchecked.
My previous exhibition in late 2008 at the experimental art space in Ghent, Croxhapox, was accompanied by the performance, Toasting the world food crisis with a bottle of Dom Perignon. It was a piece whose idea came from those rare occasions when, on savouring an expensive meal or wine, one momentarily feels a pang of shame when the mind strays to consider the logical force of such extravagance in terms of our normal weekly expenses. But if we then transplant these scruples into the realm of demography, it is as if when eating a steak, the suppressed shame of the routine terrors of the slaughterhouse must now also extend to the plight of underprivileged humanity. When we indulge in an expensive wine we could be feeding a village. Bon sante?.
Over several months I amassed mostly arbitrary statistics of the cost of food and labour in various African countries relative to a sip of Dom Perignon, the luxury drink par excellence. Based on an average price of US$200, one sip equates to around $8, and its translation into the activities of the 'developing' (developing into what?) world is crushing. During the performance I sat below a screen and slowly consumed the bottle, my face painted a pale blue for defamiliarisation. A litany of statements divided into short phrases pulsed away in an almost inexorable rhythm: ‘In Guinea-Bissau, the average annual gross income is $200, which is the average price of a bottle of Dom Perignon’, or ‘In Bangladesh well over half the population live on less than a dollar a day. That is, about 12% of a single sip’. By the second draught of wine I felt disgusted, which suggested that the performance was working its negative magic over me, and possibly over those watching it. Unusually, the audience stood largely rooted to the spot, entranced and appalled by the spectacle.
In proposing Remember to Forget the Congo the connection between the two works was only, oddly enough, made in retrospect. And as I suggested previously, there was nothing personal or ideological about this looming African obsession except to see it as a case of international embarrassment. I was to inhabit a room blackened to the height of two metres (a comfortable high arm’s reach) for five hours over five days and write out Gide’s account (Voyage au Congo) until the room became progressively whiter and almost returned to its former state. By physically remembering the book I would simultaneously be consigning it back into oblivion, making me the voice of revival while at the same time complicit in its forgetting.
Blue drop-sheets were affixed to the floor around the painted parts of wall, enframing the room via the floor. In the centre, a single sheet made an island on which were the apparatus of the performance: a table and chair painted the same black as the wall, a box of latex gloves, ten new black brushes, two for each day, and of course the book. One of the items of black clothing, folded diligently on the chair, and the old sneakers underneath had special references. Both were Nike brands (think sweatshops) but fakes, the sneakers bought in Bangkok twenty years ago, and the track pants in Beijing during the live art festival there in 2006. As it turned out the work was cleaner than I had expected and the gloves may not have been necessary. Once again, only later did I consider them an appropriate allusion to the rubber for which millions of Congolese perished.
By the end of the first day of the performance I had barely managed to cover the top half of the room, and only a handful of pages. The second day was spent largely bending up and down and see-sawing on my haunches, the writing progressively gaining in size with the extent of my discomfort. By the middle of the day, I began to feel like the prisoner of my own devising, doing unsolicited, voluntary penance for the wickedness about which I had no first-hand knowledge. I had begun to get accustomed to the tolling of the church bell every half-hour. At the day’s close I only managed to cover the walls but not pass onto the next layer, although my physical demolition was all but complete. The floor was as cold as Gide’s Congo was hot.
There are only stray notes of triumph in Gide’s account. When he arrives in Dakar at the start of his journey he finds it dull and coarse, the sounds from street prevent him from sleeping. He is conscious of his status as the Western intruder, cloyed by the colours, immobilised by the heat and buffeted by the chaos. All of this is stitched together
with beautiful prose. He is enraptured by the wildlife, the terrain, the sunsets. At times I just write mechanically taking little heed of what is being said; at other times the meditative blankness is interrupted when I stop to read a passage over again and muse briefly over it. These repetitive actions make for slow reading. A recurrent motif appears to be the butterflies that surprise him with their brilliant colours. Butterflies live for only a day. Perhaps then they are the ultimate embodiments of the condition of beauty.
On the third day I gained pace. The writing became larger, thicker and freer. I began to use more paint, make more mess, and cover more ground. Like a prisoner grown habituated to a cell, even to associate it with relative comfort, I became more sanguine and confident with the mechanical movements of transcribing a foreign language about a man I never knew, transplanted to a foreign place. Using the lines of the second layer he could make out, the director of the gallery, Hans van Heirseele (‘van’), composed a poem of the words around me as I wrote at one point:

where all the mixed sounds sleep
deeply
on the lower plains
beyond where some waves below waving
in their monotony
delighting to think that
a same colour
among the blacks
whose huts are scarcely distinguishable
are the same colour.

The last day was the least arduous. I clocked out at 2:20pm after completing a third layer. Except for a few glimpses of black, which gave the walls a silvery sheen, the wall was almost wholly white. It had transformed into a dense palimpsest-residue of words, a beautiful skein, holding a certain menace. As I did at the close of every day, I carefully folded and arranged the black clothing, now dirty and specked with white, on the chair. With the table also a bit spattered, the layout looked part museum piece, part remote remnant of a Stasi interrogation bureau. The latex gloves now formed an amorphous pile. Because I hadn’t performed in the second half of the day, one clean, untouched paintbrush lay alone on the table, the rest in the empty paint pot, caked in dried or drying paint. The book lay splayed face-down at the page at which I ended: 54. I made sure all was in its proper place. Mournful like a prisoner reluctant to leave his cell, my eye alighted upon the name that the paint company called this shade of white. Like some complaisant voice, or maybe a sign of silent revenge, it read: ‘Marrakesh white.’
Dr Adam Geczy teaches Sculpture, Performance and Installation at Sydney College of the Arts. Remember to Forget the Congo was conducted at Croxhapox Gallery in Ghent, Belgium, 1 to 5 May, remaining as an installation until 30 May. The performance and installation are documented in detail at www.voyageaucongo.blogspot.com. Of the performance’s live audience, Geczy comments that ‘it was interesting how the performance created a ‘no-go’ zone in which people felt inhibited to step in past a certain point while I was there. This for me was a salutary indication of what was working well since most good performances generate a charged space around the action.’ Australian Monthly, July 2010.

(1) The Monthly, Australian politics, society & culture, 'one of Australia's boldest voices, home to the finest writers, journalists and critics'. Zo staat het op de site van The Monthly. www.themonthly.com.au

crox 145-I - BASICS 2. Juni-juli 2005.
crox 145-II - BASICS 2, sequel. April-mei 2006, Abdij Maagdendale, Oudenaarde.

Recensies van Dirk Pültau over Daniël Libens (1990), Sjoerd Paridaen (1991), En Passant (1991), Edwin Carels en het heropstarten van de activiteiten op locatie Aannemersstraat 54 (1995) en Hans van Heirseele (1995).
In 1996 twee bijdragen van Veerle Vogelaere, eentje net voor, eentje net na Open Deuren. Intussen voeren ze bij De Gentenaar een andere koers, actuele kunst verdwijnt uit het dagverschijnsel.
In 2006 een tweebladzijdenartikel over Beeld van de Buurt, een door Winnie Bauwens gecoördineerd project met werk van leerlingen van kunstencampus Ottogracht. Ook de diefstal van het geldkoffertje, eind januari 2008, haalt de annalen.

Het eerste project in de Lucas Munichstraat is een solo van Frans Gentils (crox 107, oktober 2003).

Frans Gentils neemt ook deel aan BASICS 1 (crox 110, nov-dec 2003) met twee studies van een scheepswerf.

In 1999 hadden FG en Peter Beyls een voorstel waar niets van kwam. Later doet zich eenzelfde scenario voor. FG heeft een project in de Sint-Pietersabdij en nodigt Hans uit om een werk voor piano te schrijven. Les Aventures d'une Fille Wallone, bedoeld om tijdens de openingsplechtigheid uitgevoerd te worden, het is een werk voor piano, wordt niet uitgevoerd. Er is blijkbaar geen geld om de pianiste te betalen.

1996. crox 51, Open Deuren. Een kunstenaar uit Lyon. Tijdens het project wandelde hij in de croxbuurt met een galerieruimte die wat van een rugzak had. Later ben ik hem nog eenmaal op het spoor gekomen. Lui die ik in Amsterdam ontmoette, bleken Galerie Gerald te kennen.
Galerie Gerald intikken op Google levert obscure zoekresultaten.

--> Galerie Gerald
--> Maria Blondeel
--> Gregoire Legrand --> GM

1996, Open Deuren. Locatie 57, Wolterslaan 119. -->De Clercq

2007. crox 186, 'What about Croxhapox', een mail art call, opgestart
in 2006 en in croxhapox gepresenteerd eind 2007 in die ruimte die
intussen als Thomsenruimte bekend staat.

1991, En Passant 25 instalramen. Locatie 20: Serpentstraat 26. In de catalogus beschikt elke kunstenaar over twee bladzijden, een met een foto van de presentatie, de rechterbladzijde, en een met een vrije bijdrage aan de catalogus, om het zo te noemen.
De vrije bijdrage van Rein Willem Gloudemans, als ik het goed op dat moment net afgestudeerd aan 3D KASK - wat later Multimediale Vormgeving werd, is de afbeelding van een doodsprentje:

IL MAGO DELL'ANDALUSIA
TUTTI LO IMITANO, NESSUNO LO SUPERA
(vrij vertaald: werd door iedereen geïmiteerd, niemand overtrof hem)
Riceve ad AGRIGENTO
il MARTEDI dalle ore 9 alle 13 e dalle 16 alle 19
VIA CICERONE, 49 (difronte Posta Centrale)
Riceve a CALTANISSETTA
il MERCOLEDI dalle ore 9 alle 13 e dalle 16 alle 19
VIA BORREMANS, 179 - Palazzo La Placa
(accanto distributore AGIP)
Per appuntam, tel. tutti i giorni al (0934) 26889
Onder het fotogram van de overledene staat:
ALFIO LEONE
ESORCISTA
ASTROLOGO CARISMATICO
Bij nader toezien had het, afgaand op het fotogram, net zo goed een handelsreiziger, een filmacteur of een bankbediende kunnen zijn.

crox 12 - Frog World Championship (1991).

Neemt deel aan de eerste editie van het Copy Art project (crox 17 - 1991). Hij levert de tweede bijdrage die eind mei 1991 in het Gentse straatbeeld verspreid wordt.

Neemt ook deel aan En Passant (crox 18 - 1991) op een locatie in de Veldstraat, met een in hout gewrochte en dinosaurische fallus.

crox 46, een instalraam (mei 1996). Locatie is Onderstraat 51, intussen Pink Flamingo's. Het gaat om het tweede luik van een werk dat de crash van Ayrton Senna da Silva als uitgangspunt heeft.

1991, En Passant 25 instalramen. Locatie 23: Onderstraat 26. Een van de kunstenaars, in totaal 11, die door Frank Hendrickx van Il Ventuno aangebracht worden. De locatie waar Willo Gonnissen een in situ presentatie realiseert, wordt enkele jaren later - met een onderbreking van 1997 tot 2002, een vaste externe locatie.