encyclopedia

This encyclopedia offers a splendid and wildly recommendable insight in the world of Croxhapox, combining trivial pursuit and serious matter. The file has been written in Dutch, its main corpus for that reason is in Dutch language. In the future we may have the opportunity to offer a fair and readable substitute, being (a) the Dutch original, and (b) an English translation.

A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z

INTIMITEIT VERSUS CRASH - Luk Lambrecht, De Morgen 23 april 1999. Galerie Croxhapox in Gent houdt er met één tentoonstelling per maand een hels tempo op na. Deze keer bracht Croxhapox-bezieler en kunstenaar Hans van Heirseele twee tegengestelde presentaties bij elkaar. Het werk van de Amerikaanse Wendy Hirschberg (°1955) is er één van en bestaat uit kleine, vrij brave en traditioneel gepresenteerde assemblages. --- Anders en beter is de tentoonstelling van de Gentse Lieve D'hondt (°1963). Het is een reeks van prachtige collages en tekeningen die zinspelen op een voortdurende recyclage van beelden. Die komen uit haar, inmiddels grote, oeuvre en worden gecombineerd met materiaal uit populaire magazines. Centraal in haar expositie staat een video zonder geluid waarop de zinnetjes 'What about time' en 'What about silence' keer op keer verschijnen. De felwitte, beeldloze stills tussen de projectie van de citaten beschouwt zij als licht, een lamp of gewoon: als een wit scherm. In de hoek van de kamer staat een stoel waarop je kan reflecteren over die veelzeggende, 'minimale' zinnetjes./ De productie van D'hondt zoekt geen spektakel maar laat de meest uiteenlopende beelden als het ware imploderen, met als resultaat een epos over haar kunst en over wereldse zaken, waaronder een reeks zwembaden en hotelkamers. Op grote bladen kleeft ze gekopieerde sequenties uit haar vroeger videowerk, ordelijk naast elkaar als een nieuwe opeenvolging van beelden in zwart-wit. Op die manier creërt ze afstand tot haar artistiek verleden./ Die strategie wordt nog duidelijker in werk waarin ze beelden uit haar video's schematiseert in tekeningen met een pseudowetenschappelijk trekje. D'hondt analyseert en registreert heel nauwkeurig en per thema wat ze ziert op haar videofilms. Ze combineert die informatie met woorden of stukjes van woorden. Kunst is gebaseerd op codes - het is fascinerend om die codes af te tasten en af en toe te kraken./ Een van haar mooiste werken is een tekening die ooit een indrukwekkende muurinstallatie moet worden. een grote metalen plaat wordt dan de drager van een transparante vleugel in plexiglas die als een boek in de ruimte uitwaaiert. Rond dat werk worden zes rode contouren getrokken, die de ruimtelijkheid benadrukken. Op de prachtige tekening is een citaat te lezen dat tot ieders verbeelding kan spreken: 't was certain because of the distance. D'hondt bewijst zo haar talent om met minimale middelen tot een subtiele inhoudelijke gelaagdheid te komen. (LL)

In de nieuwe statuten uit 2006 komt de term dagelijks bestuur niet langer voor.

Een van de 17 personen die een bijdrage inzonden voor het KNUTS project (1992). Wegens veel te weinig en ook onvoldoende interessante bijdragen werd het project afgelast.

zie KNUTS

Auteur van Stappen, Passen, Kijken, het tweede voorwoord van de En Passant catalogus (1991):

(fragmenten van een mythe)

I.

Urbanisatie levert een geneutraliseerde, gehomogeniseerde ruimte, en elke activiteit binnen haar concrete realisatie -de stad- krijgt door allerlei codes een bepaalde tijd-ruimte toegewezen.

Zowel in tijd als wat betreft ruimte worden, mutatis mutandis, ghetto's gebouwd. De stad is slechts een aaneenschakeling van eilandjes (woonplaats, werkplaats, speelplaats, begraafplaats), wie een eiland betreedt krijgt een functie. (Wie over een winkeldrempel stapt wordt klant).

II.

Het ghetto van de étalages: ruimtelijk geconcentreerd en afgesloten door parallelstraten waarin nog slechts dichtgeplakte ramen en muurkanker het straatbeeld kleuren.

Een merkwaardige thermiek van winkelcentra, steeds zijn zij de mens vreemd en toch suggereren zij de tekens en symbolen die differentiëren. Demonstratie van eigen stijl. Ornament en verhulling.

III.

De stad zelf, aldus Baudrillard, is al lang geen productie-eenheid meer, maar een zeer ingewikkeld conglomeraat van tekensystemen die elkaar aanvullen, tegenwerken en wederzijds beïnvloeden.

Een veelhoek van tekens, media en codes. Een warwinkel.

Alleen in een dergelijke constellatie -als de echte produktie in het stadsbeeld werd vervangen door media gericht op assimilatie van tekens- is een project als 'En Passant' mogelijk en zinvol.

Hetzelfde geldt trouwens voor een vorig project waarbij affiches in de stad werden opgehangen. (Copy Art Project)

Een specifieke ruimte (Croxhapox hééft die ook niet) voor kunst is geen noodzaak, de straat kan fungeren als museum. Efemeer, maar daarom niet minder belangwekkend.

Walter Benjamin merkte op dat door de nivellerende invloed van de stad de aura verloren ging, i.e. de authentieke communicatie tussen een subject dat kijkt en het object waarnaar gekeken wordt bestaat niet meer.

Kunst heeft nog steeds als connotatie deze interrelatie te bevorderen; het schuim weg te blazen en de essentie van de dingen (le parti pris des choses) bloot te leggen, los van papieren constructies.

Gelukkig heeft 'En Passant' ook dergelijke pretenties niet.

crox 70: Schilderkunst Hedendaags Belgisch (1997). Is 1 van de 25 kunstenaars die deelnemen aan dit project.

crox 110, BASICS 1 (2003). Tekeningen, schetsen, voorstudies. Mario De Brabandere brengt drie potloodtekeningen in die hij maakte tijdens zijn Campo Santo project in 1996.

crox 175-III: la mère de dieu fait par le fils lui-même; solo-project in de mediaruimte (mei-juni 2006). Met afval en object trouvé materiaal geassembleerd beeld; hoogte circa 24Ocm; verankerd aan de muur frontaal tegenover de ingang naar de mediaruimte. Doet denken aan de pastorale figuren in het late werk van Kasimir Malevich.

crox 145-II, BASICS 2 (2006, sequel Abdij Maagdendale). MDB brengt 3 objecten in, 1 ervan is een houten kist die de verzameling van Martha De Brabandere bevat, zijn hond.

Betrokken in Five Collaborations, het project van Alan Smith (januari 2007).

Belgian artist. First appearance in the 1997 group show Belgian Contemporary Painting. Later once more in a group show, crox 110, the BASICS ONE project, this time with three drawings. He later participates in the second edition of the BASICS TWO project and creates, during same period, spring 2006, a statuesque creature exhibited in the media-room from first week of May up to July 2006. Title of this work is 'la mère de dieu fait par le fils lui-même'.

Tekst van Hans van Heirseele, gepubliceerd in een catalogus van C.C.St.A. (1997), over Mario De Brabandere: MARIO DE BRABANDERE is zo één van die schilders waar Georges Perros het over heeft in Papiers Collés./ Hij is een rasechte schilder. Hij is er zeker zo één die zich niet verveelt als hij schildert./ Onlangs nog kwam ik Mario tegen op de groentenmarkt./ Het was een zondag, zo één van die zondagen, als er gevaar dreigt om elke hoek. Opeens en voor wij er erg in hebben slaat de verveling toe. Mario had mij niet herkend. Ik liep op hem toe. Hij wilde het op een lopen zetten maar ik beende hem bij. Ik greep hem bij het kraagje van z'n werkkiel en tilde hem zo een paar centimeter boven de begane grond. Het is een zeer interessante methode als men echt eens een goed gesprek met iemand voeren wil./ Hé! Nou! Mario, wie we hier hebben! brulde ik./ Wat wat, sakkerde hij./ Blij je hier te treffen! brulde ik weer en gaf onze gevierde vriend een klap voor z'n kop, zodat zijn pet over het straatdek helemaal tot aan de dichtsbijzijnde tramhalte rolde. Ja, men moet ze weten aan te pakken, die schilders van bij ons. Luister eens hier, vriendje! brulde ik. Ik heb je wat te vertellen, luister maar! brulde ik weer, en gaf'm een dreun tegen zijn bakkes. Vertel eens, kom op, zeg het maar, verveel jij je wel eens? nou, hé, nou, wat, mij kan je 't wel vertellen!/ Hans, jongen, ik verveel mij uiterst zelden, heel erg uiterst zelden hoor, zei hij./ En als je me nu even loslaat, dan zal ik vertellen hoe dat komt./ God, ach ja, 't was genoeg geweest. Ik liet hem los. Meestal doe ik 't niet. Ik laat mij niet intimideren. Maar zoiets overvalt een mens./ Zie je, Hans, zei hij, als ik mij verveel, en dat gebeurt wel eens, dan probeer ik daar het beste van te maken. Begrijp je. Hans, soms zijn dat de grote momenten./ En toen verkocht hij me./ Jezusmariajozef, ik ben er nog steeds niet goed van. (oktober 1997)


En Passant, gemaakt voor Terzake, een kunstprogramma van de BRT (1991). De cameraman is de vader van Jan De Cock, waar Guido vaker mee samenwerkt.

Zie, dachten de stichters van Croxhapox (een galerie zonder galerie, vanwege die blauwe hardsteen dus): als de berg niet naar Samson komt, gaat Samson naar de berg. Een voorwaar stichtende gedachte: laat x-aantal kunstenaars >installaties maken in uitstalramen. De spontane kijkrefleks van de man in de straat doet de rest. Een beetje hedendaagse kunst is altijd meegenomen. En passant. “Ge moet er maar opkomen, he meneer.”

De Clercq, Marc

crox 51 (Open Deuren/foto's), herfst 1996. Eric Bracke, De Morgen 27 september 1996: *Van het werk van Marc De Clercq drukken we bij dit artikel een foto af. De fotograaf registreerde het spontane gedrag in de intimiteit van een gezin in de Wolterslaan. Zijn levensgrote foto's zullen er tijdens 101 Open Deuren aan de muur hangen. De Clercq rekent op een spanning die opgewekt wordt door het kontrast met de andere manier waarop Caroline, Seger en Marie zich bij het ontvangen van vreemde bezoekers gedragen.

crox 78 (1998). Fotoproject samen met Frederik Cornelis en Anja Hellebaut. Marc zorgt voor de productie van een 4-tal zwartwit ansichtkaarten waaronder 1 met een werk van Frederikl en 1 met een werk van Anja.

crox 188, Brainbox (2006). Spoor 2. MDC maakt van elke kunstenaar die aan het project deelneemt een portretfoto. Hiervoor gebruikt hij een technische camera. Vanaf unit 3 begint hij ook het project zelf te documenteren.

Treedt begin 2007 toe tot de Algemene Ledenvergadering en wordt enkele maanden later verkozen tot bestuurslid samen met Ilknur Cegniz en Marc Coene.

Begin april 2007 publicatie van croxcards 51 en 52 die de 6de brainbox-unit documenteren.

crox 76. Inleiding met een treurige vooropstelling. april 1998
crox-card 14: The Industry of Human Happiness. 1999
crox 102. Carte Blanche. Crox-project op een externe locatie: CC Strombeek-Bever. Een triptiek: Anton Cotteleer, Dirk Zoete en Jan De Cock. februari 2000 >Byll

crox 11 Daniël Libens > december 1990/ recensie Dirk >Pültau

crox 13 Sjoerd Paridaen > februari 1991/ Dirk >Pültau

crox 18 En Passant > herfst 1991/ recensie Dirk >Pültau

crox 24 Edwin Carels > januari 1995/ Dirk >Pültau

crox 27 Hans van Heirseele > mei 1995/ Dirk >Pültau

crox 30 Maria Blondeel (instalraam) > oktober 1995

crox 51 Open Deuren > september 1996

crox 51 Open Deuren > oktober 1996

crox 177 Macharius project > mei 2006

crox 4, solo project - niets (april 1990).

crox 18, En Passant - locatie 2, Sint-Pietersnieuwstraat 84 (september 1991).

crox 51, Open Deuren (1996).

Instalraam mei 2006, locatie Onderstraat 26.

De eerste bijdrage van Hugo De Leener (crox 4, mei 1990) draait op niets uit. Frank en Hans documenteren dit niets, ook iets dat niets is valt te documenteren. Van crox 4 bestaat inderdaad een video-opname.

Voor zijn tweede solo project en de bijdragen aan groepsprojecten zoals En Passant en Open Deuren brengt hij telkens nagenoeg identiek werk in. De variaties spelen op intern niveau.

crox 58, solo project - januari 1997.

crox 70, Schilderkunst Hedendaags Belgisch - november 1997.

Crox 58 komt er amper enkele weken na het eerste bezoek van KDM aan croxhapox, op dat moment in de Aannemersstraat. Een topper in de categorie kort op de bal waarin hij alleen door Tim Onderbeke (2006) en het duo Smith-Buckland (2005) wordt voorafgegaan.

Voor het solo project maakt Karel een reeks zwarte, met acryl op kunststof geverfde schilderijen waarop hij witte tekens aanbrengt.

>sacro cranio

crox 22 Herr Seele > oktober 1994/ recensie Eric >Bracke

crox 36+37 Niblock-Brand-Devens > januari 1996/ recensie Luk >Lambrecht

crox 51 open deuren > september 1996/ recensie Eric >Bracke

crox 70 schilderkunst hedendaags belgisch > november 1997/ recensie Luk >Lambrecht

jaaroverzicht 1997 januari 1998/ recensie Luk Lambrecht

Herr Seele in croxhapox-formaat januari 1999/ recensie LVDS

crox 94+95 Wendy Hirschberg, Lieve D'hondt/ recensie Lambrecht

crox 96 Philippe Vandenberg, Sylvain Cosijns/ recensie C. Vuegen

crox 96 Philippe Vandenberg, Sylvain Cosijns/ Eric >Bracke

Na de eeuwwisseling recenseert De Morgen kennelijk alleen nog mainstream en projecten van museale omvang. Initiatieven als Voorkamer en Croxhapox komen niet langer aan bod. Ironie: midden jaren negentig werden de projecten van kunstenaars als Jan De Cock en Michaël Borremans niet gerecenseerd; De Cock en Borremans hadden geen naambekendheid. De Morgen toonde geen enkele interesse. Tegenwoordig is het zelfs zo dat je naar de cultuurredactie belt en daar te horen krijgt dat ze nog nooit van Croxhapox gehoord hebben. Logisch, De Morgen is intussen niet veel meer dan een semi-intellectueel equivalent van Het Nieuwsblad.

HERR SEELE IN CROXHAPOX-FORMAAT - LVDS (Metro, bijlage van De Morgen), 27 januari 1999. Ik arriveer op een moment dat geen mens er maar zou aan denken een galerie te bezoeken. Toch staat de deur open, zoals ze waarschijnlijk de hele dag openstaat. Vanuit de achterkeuken weerklinkt de ochtendlijke stem van iemand die kennelijk een snel ontbijt verorbert. Aangenaam. Wie ik zie lijkt verduiveld goed op Herr Seele. 't Kan niet missen

crox 26, solo project - maart 1995. Foto's.

crox 48, instalraam (Onderstraat 26) - juni 1996.

crox 51, Open Deuren - herfst 1996.

Introduceert Patricia Smith (US) en Antje Dorn (D). Beiden hebben een solo project in 1995. Via de eerste connectie komt o.a. Thomas Broadbent in België terecht, in 1996, via de tweede Thomas Hauser (1997), Gosbert Adler (1996), Thomas Böing (1999-2006) en Stu Mead (2004).

DDN zorgt voor ectachromes van de werken die deel uitmaken van de tweede en derde reeks croxcards (1998-1999).

>Urk Piw - openingsrede van crox 26

crox 51, Open Deuren - herfst 1996. Locatie 92. Schilderijen.

crox 70, Schilderkunst Hedendaags Belgisch - 1997.

Publicatie van croxcard NR 18 (1999). Acryl op doek, zonder titel.

crox 194, WELD - november-december 2006.

WELD is het kunstenaarscollectief Jan Wiels & Vincent de Roder. Het WELD-project in crox2, tijdens de finale van de eerste editie van BRAINBOX in crox3, is het eerste samenwerkingsverband van beide kunstenaars. Uitgangspunt is de ruimte zelf: een grondvlak van 10,5x11m, de hoge muren, die ene steunbeer en de mdf-wand die crox2 scheidt van de werkplaats van Stief Desmet. WELD gaat op een weloverwogen en duidelijke manier te werk hoewel ze veel van de objecten die uiteindelijk in het project terechtkomen aan een vondst of een samenloop van gebeurtenissen te danken hebben. Het zwembad van Copers bvb of bouwmateriaal dat als restvorm tot module verwerkt wordt.

>Wiels

crox 18, En Passant (1991). Locatie 16, Sluizeken 29, hoedenwinkel Sjapoo.

crox 198, Schervenluster (2007). Solo project in de kubusruimte.

Na een crisisperiode besluit Rob om al het werk dat hij tijdens zijn studie aan het Kask heeft gemaakt wit te schilderen. Tijdens de nacht van 22 op 23 juni 2007 overnacht hij in de kubusruimte. Een belangrijk deel van de werken komt aan de muren van de kleine kubusruimte terecht, de rest wordt gedumpt. Hij schrijft een afscheidsbrief. De brief komt op een kleine, zwarte tafel terecht. Tijdens de vernissage (zaterdag 24 juni, 18u) blijft Rob wachten tot zijn promotor, Frank Vande Veire, opdaagt. Daarna gaat hij ervandoor.

Als je het zo bekijkt, is het toch weinig. Het is niet al mijn werk dat ik op heb gehanghen, maar toch het voornaamste deel. De dingen die ik niet opgaf voor ik eraan begon. Ben ik lui geweest? Nee, maar ik ben misschien wel laf geweest. Steeds opnieuw werd ik bang wanneer ik te lang op één spoor zat. Was het eindstation wel waar ik wilde zijn? Bij gebrek aan een antwoord werd het pas ter wereld gekomen idee laattijdig geaborteerd. Het rariteitenkabinet. Een stoffige, kleine, mysterieuze kamer. Een tentoonstelling van gedrochtelijke foetussen.

Het is mistig in mijn cel. Met een weinig moeite bereiken de foto's, schilderijen mijn oog. De zonden die ik aan deze vier woorden heb toevertrouwd lijken zacht te glimlachen. Even bekruipt me de angst dat mijn daad slechts een poging zal blijven. Ik probeer een volgende laag aan te brengen, ik veeg enkel de vorige laag weg. Ik zal geduld moeten oefenen. Laat ik de tijd even nemen om kort verslag te schrijven.

Langzaam raakt alles ondergesneeuwd. Het wordt kouder. Ik kijk naar mijn zelfportret. De echo kijkt mij van zijn kant - verwijtend? berustend? - aan. Ik weet niet of de echo enkel in miojn hoofd nog bestaat, of er werkelik nog iets rest. Ik ben ondertussen de tel kwijt geraakt. Ben ik aan een derden vierde, vijfde laag? Mijn geest raakt ook ondergesneeuwd. De volgende laag heeft geduld. De vologende laag zal de laag zijn. Dan zal alles wit zijn. Ik moet slapen.

Hoewel hij zichzelf al een hele tijd aankondigde, komt het toch onverwacht. Opluchting. Om een dramatischer woord te gebruiken: KATHARSIS.
Dit is mijn afscheid, mijn laatste woord. Rondom mij hebben mijn werken me in witte vrede verlaten. Na uren wachten, laag na laag, is alles weg. Geen echo blijft nog over, enkel mijn zelfportret heeft weerstand geboden. Ik wil het hem wel gunnen. Toen was ik nog naïef romantisch. De dezen wil ik graag ontzien, ze weten nog niet beter. Misschien kan je de wereld wel verbeteren, maar eerst moet je hem (haar) aanvaarden. En toch proberen te kennen. En kan kunst de wereld redden. Ik heb enkel mezelf willen redden. De werken, documentatie van mijn kunst probeerden enkel mij te redden. Het bewustzijn hiervan kwam later. Dat bewustzijn was vernietigend. Al mijn werk, mijn daden, mijn doorgaanse denken werd erdoor gedeconstrueerd. Het bewustzijn verbrijzelt mijn identiteit. Ook die identiteit is een constructie, een kunstwerk of liever: gekunsteld.
Ik ben te jong,
ik ben te oud om kunst te maken.
Mijn bewustzijn scherpt. Scherp genoeg ondertussen om al het voorgaande te dissecteren. Scherp genoeg om bewust te zijn van zijn botheid. Daarom moet er katharsis zijn. De pijn is kort en herbergt een grote beloning. Vrij zijn, niet van de omgeving, maar vrij zijn van 'mezelf'. Hoe minder er rest van mijn identiteit, hoe scherper mijn bewustzijn, hoe meer ik, ik ben. En dat ik is een zalig niets. Vermoedelijk. Mocht er dan toch iets resten - Griekse passies? - dan kan ik pas kunst maken. Maar enkel dan, na de aanvaarding. Het absolute individuele bewustzijn. Van daaruit vertrekt het echte leven, het opprechte zijn. Dat is mijn bestemming.
Dan pas wil ik kunst maken.
Dan pas kan ik kunst maken
en dan zal ik kunst maken.

crox 38, solo project - februari 1996. Tekeningen.

Tientallen schetsboeken en in diverse themata gegroepeerde tekeningen die met het ijzeren binnenwerk van ringmappen aan de muur bevestigd worden. Van die tekeningen produceert HDS met enige regelmaat verzorgde publicaties, in eigen beheer. Twee van die publicaties, waaronder een carbonboekje, maken deel uit van het crox-archief.

crox 77 Dianna Frid > april 1998/ recensie Edith >Doove

crox 79+80 Ignace De Vos, Dirk Peers > juni 1998/ >Doove

crox 82+83 H. Nickisch, H. Schwarz > sept 1998/ >Doove

crox 86+87 Thomas Huyghe, Z. Devens > dec 1998/ >Doove

crox 88+89 A. Cotteleer, P. Thornley > jan 1999/ >Doove

crox 92+93 Marc Maet, M. Borremans > maart 1999/ >Doove

crox 97+98 Larry Krone, J. De Wilde > juni 1999/ >Doove

Sirenes 5 oktober 2006

crox 17-I, Copy Art project (1991).

crox 51, Open Deuren (1996).

crox 70, Schilderkunst Hedendaags Belgisch (1997).

crox 79, solo project (1999).

Publicatie van croxcards Nrs 15 & 16 (1999).

crox 104, De eerste 10 (2000).

Behoort tot de allereerste bezoekers, toen Croxhapox nog aan het Beverhoutplein vertoefde.

Neemt deel aan crox 17 copy art project - het werk is de getofokopieerde reproductie van een tekening - en Open Deuren (crox 51), dit keer met een aantal schilderijen. Is ook van de partij tijdens Schilderkunst Hedendaags Belgisch (crox 70).

In juni 1998 volgt een solo project (crox 79), gerecenseerd door Edith Doove (De Standaard, 17 juni 1998): SCHRIFTUUR. Ignace De Vos werkt al jaren aan een heel eigen schriftuur in zijn schilderijen. Daarbij spiegelt hij zich aan een bepaalde Amerikaanse traditie die voor hem nog altijd veelzeggend is. De schilderijen die hij bij Croxhapox toont, laten een voor De Vos bekend stramien zien. In brede stroken plaatst hij zijn wolkachtige structuren in horizontalen en verticalen over elkaar. Het is een langdurig proces, waarin De Vos naar een balans zoekt. Ik betrapte mezelf erop dat verschillende van zijn schilderijen een biologerend effect hebben. De sterke gelaagdheid ervan en de verrassende kleurnuances nodigen uit tot langer kijken.

In de loop van de jaren is De Vos steeds transparanter gaan werken. De verf wordt doorgaans zeer dun aangebracht, maar in sommige gevallen overschildert hij zijn doeken met een egale laag. Dwars daardoor blijft de oorspronkelijke opzet zichtbaar. Twee egale doeken die hier hangen, werken als contrapunt. Het zijn gesloten beelden geworden, die doen verlangen naar wat er onder dat pistachehroen of zwart verborgen ligt.

De Vos vertrekt voor zijn abstracties doorgaans van figuratieve beelden.

juni 1999. crox 98, TIPS solo project & publicatie croxcard Nr 20

november 2003. crox 110, BASICS (een tekening)

juni 2005. crox 145-I, BASICS 2

april 2006. crox 145-II, sequel BASICS 2 (Abdij Maagdendale)

mei 2006. crox 178, La belle au bois dormant (solo project)

- publicatie crox-boek NR 2, PARTICLES

- publicatie croxcards Nrs 29 & 30

oktober 2006. BRAINBOX1 unit 3. trio met Ward Denys en Peter Morrens

april 2007. VERZAMELWOEDE (Abdij Maagdendale)

april-mei 2009. ZENNE 17 (Brussel)

 

Het eerste crox-project van Johan De Wilde is aan het eind van de periode in de Aannemersstraat. Na Larry Krone en Johan De Wilde (juni 1999) is er een solo-project van Marc Coene, meer niet. Later worden ze beiden medewerker van het crox-team. Johan De Wilde redigeert de publicaties, Marc Coene het beeldmateriaal.

Het eerste crox-project van Johan De Wilde combineert tekeningen, foto's en een mailart project.

 

RUWE BOLSTER - Recensie van Edith Doove over de projecten van Larry Krone (crox 97) en Johan De Wilde (crox 98), De Standaard, 9 juni 1999: --- Na al dit handwerk doen de tekeningen van Johan De Wilde op het eerste gezicht aan kruissteekpatronen denken. In de kelderverdieping van Croxhapox toont hij een deel van de reeks tekeningen waaraan hij nu al zo'n zes jaar werkt.
Het uitgangspunt is een vierkant van 50x50cm. Daarop toont hij een inventaris van vaststellingen aan de hand van landschappen, gebruiksvoorwerpen, architectuur en stillevens. Al die beelden vertrekken van een minutieus uitgewerkt basispatroon, waarop De Wilde tijd en zijn herinnering loslaat. Stuk voor stuk hebben deze afbeeldingen een sterk autobiografische achtergrond. Het onderzoek naar de plaats van het zelf komt ook tot uiting in een mail art-project waarvoor De Wilde naar alle landen van Europa een brief aan zichzelf verstuurde. De bizarre tips die De Wilde in zijnbrieven opneemt, keren onverrichter zake terug, omdat zijn Gentse adres in het buitenland uiteraard onbekend is.

 

PARTICLES, crox-boek NR 2 (mei 2006) is het eerste dat helemaal aan de crox-format beantwoordt op één enkel te verwaarlozen detail na. 'In dit boek,' stelt de kunstenaar, 'staan opmerkingen die ontstaan in de periferie van mijn tekeningen' - letterlijk: het zijn korte notities die hij tijdens het methodische en intensieve tekenwerk op papiertjes krabbelt. Iets over zijn manier van werken bijvoorbeeld: Het raster is vergroeid met het zogenaamde beeld. Ongeveer zoals dat met de craquelures op een paneel het geval is. De lijnen die het raster vormen, duiden op ruis, storingen. Gedachten, herinneringen, beeldvorming worden erdoor bepaald. De technisch onderlegde mensheid verwijdert korrels en lijnen uit beelden. De werkelijke storing zit in de beeldvorming op zich. Een onbeholpenheid: de onmogelijkheid als som van de mogelijkheden.' (op. cit. p.62)

 

Crox 178, La Belle au Bois Dormant, het tweede solo project van JDW (mei 2006), valt samen met projecten van Lucia Penninckx (crox 179) en Alda Snopek (crox 180). Simultaan met het project is er de release van het tweede crox-boek en twee croxcards, 'Oslo' en 'Untill Death Do Us Part'. Naast foto's en tekeningen (het reguliere werk) toont JDW dit keer ook een tot film gemonteerde reeks van circa 350 in Oslo gemaakte foto's. Tijdens twee opeenvolgende wandelingen legt hij het volledige traject van de Akserselva af, deels ter linker- deels ter rechteroever, eerst vanuit het stadscentrum naar de bron, dan helemaal terug van bron naar monding. Met de Neckar te Trier was het scenario wellicht niet helemaal hetzelfde geweest: de Akerselva, een riviertje van bescheiden komaf, heeft een vlakbij Oslo gelegen meer als brongebied, stroomt vervolgens zuidwaarts om de eigenlijke stadskern heen en mondt uit - nadat het eerst gedurende enige tijd onder fabrieksterreinen doorstroomt - in een zuidelijke fjord. Vincent D'Hondt componeerde een 40 minuten durende score die het filmische karakter van de diaprojectie benadrukt.

 

Tijdens de eerste editie van BRAINBOX (herfst 2006) is het de derde unit - Ward Denys, JDW en Peter Morrens - die het eigenlijke brainbox-proces opengooit. Het is de eerste unit die met een gezamenlijk werk op de proppen komt. (zie brainbox-file)

crox 126, instalraam (Onderstraat 26) - november 2004.

crox 145, BASICS 2 - juni 2005.

First solo project in Glamor is Undead, a fresh art space in Antwerp downtown, March 2006. First crox-project - Not Enough Middlefingers 2 - some months later, a solo project combined with projects by CarianaCarianne, Debra Tolchinsky, Dianna Frid and Sarah Westphal. Participates in the sequel of the BASIC S 2 project. Performance & video, photographs and multi-layered gadgets. Later a performance during the 2006 edition of the local Culture Market. Joins >The Singing Painters. For more information on the first solo project, see >video.

Decaluwe, Bas

ARMEE LEGER, crox 163, januari 2006.

Videoprojectie. Twee films: 'Paradis articifiel' en 'L'homme et son désir'.

De andere kunstenaars van het Armee Leger project zijn Christophe Engels, Wouter Feyaerts, Thomas Campaert en Tim Van Ham.

Miet Warlop en Sophie Durnez vervoegen de groep met een nevenproject in de lange corridor tussen de hall en crox3.

december

December 1990: Daniël Libens, Cahiers panoramiques (crox 11).

December 1991: Copy Art project 1. Antiracistische affiche (crox 19).

December 1992: Copy Art project 2.

December 1993: noppes.

December 1994: Dirk Peers (crox 23).

December 1995: Michaël Borremans (crox 33). Gery De Smet (instalraam, crox 34). December 1996: Sjoerd Paridaen (crox 55). Concert: Memaz. Ludo Engels (instalraam, crox 56). Maria Blondeel (21 december: interactieve audiovisuele installatie).

December 1997: Schilderkunst Hedendaags Belgisch.

December 1998: Thomas Huyghe (crox 86). Zjuul Devens (crox 87).

December 1999: Michiel Van Cauwelaert, From morning till dawn.

December 2000/2001/2002: niets.

December 2003: Basics 1.

December 2004: instalraam van Kurt Duyck. In de croxruimte projecten van Carole Vanderlinden en Pieter De Gand. ALV waarbij op uitnodiging van het bestuur een aantal nieuwe leden worden voorgedragen.

December 2005: instalraam van Samir Boudia. Projecten van Thé van Bergen, Jos Van Meerssche en Stef De Brabander. Aanslepende bestuurscrisis.

December 2006: Brainbox, unit 6 (Alda Snopek, Merlin Spie, Ludo Engels) en unit 7 (Anton Cotteleer, Stijn Van Dorpe, Nicolas Leus). In de andere ruimte het eerste project van het kunstenaarsduo WELD. In het instalraam is een project van VZW VroemVroem, in de kubusruimte VedeZe met een reeks fotomontages die eerder in 'Wat u moet weten over het Vlaams Belang' van politicoloog Marc Spruyt gepubliceerd werden.

fragments d'une correspondence Gmail:

Gregory à van - 09/05/07

Je vais lui écrire très prochainement.

C'est OK pour un grand projet pour l'Automne 2008! Extra!

Viva Croxhapox! Viva GM!

Courage pour l'encyclopédie;-)

Le 14 mai, n'hésite pas à m'appeler sur mon GSM quand tu sera sur
Bruxelles et disponible.

Bien à toi.

Merci encore.

Grégory

Gregory à van - 10/05/07:

Pendant un certain temps, j'ai signé dans la rue Diog la contraction
de Diogène, c'était une manière pour moi de faire du diogging ;-)

Aussi, j'ai collé des autocollants arbre GM, sur tous les poteaux de
la grille qui entoure le parc royal de Bruxelles. En quelque sorte,
par ce biais, je me suis approprié ce parc, qui est tout près de chez
moi. Depuis, quand des autocollants sont arrachés, ou enlevés
délicatement, je m'occupe de l'entretien, je colle à nouveau un arbre
GM sur les poteaux dénudés.

Lorsque j'étais entrain de coller le demi cercle sur le panneau
routier signalant un ralentisseur, près de Porte de Namur, à
Bruxelles, un passant s'est exclamé: Ceci n'est pas un panneau. Je
ne pouvais rêver mieux!

Coller des autocollants dans la rue m'a permis de faire des rencontres
extraordinaires.

Pas plus tard que cet après-midi, sur un trottoir menant au
rond-point Montgomery, une voix vindicative m'interpelle sèchement
pour me demander ce que cela signifie ce dont je suis entrain de
faire.
Ce ton me fait sursauter. J'étais alors tranquillement entrain
d'apposer un minimaliste masque blanc, sur un panneau flèche
prioritaire se tenant sur le même trottoir que la pharmacie d'un
petit monsieur sans âge. Où le bonhomme s'apprêtait à rentrer en bon
client fidèle m'a-til semblé.
Je lui ai balbutié un semblant d'explication, lui expliquant bonant
malant que j'étais artiste et que j'intervenais sur les panneaux
routiers.
Il me coupe alors la parole, en me parlant d'un obscur homme politique
belge qui ne serait qu'un menteur, puis l'instant d'après, il m'affire
que Ségolène Royal elle aussi, ést une menteuse, qui ment mal en plus.
Qu'elle s'est ridiculisée lors du débat face à Sarkozy, en voulant
piéger son adversaire en lui posant une question dont elle-même ignore
la réponse.
Je lui explique dès lors, en lui décorticant le panneau, que
l'autocollant est sensé faire apparaître, de manière extrêmement
schématique, un visage au milieu de ce panneau, tellment familier,
tellement rongé par le quotidien qu'on finit par ne plus le regarder
du tout.

Ses yeux s'illuminent, il le voit désormais ce personnage moustachu,
mais pas encore la casquette vissée sur la côté, il me dit même qu'il
l'aurait collé plus haut sur la forme noire.

J'insiste, qu'il n'y a que c'est endroit pour que l'illusion de la coiffe soit.

Il comprend, voit entièrement, me remercie, me dit qu'il reconnaît les
gens qui mentent, parce qu'il ne savent pas ce qu'ils disent.

Sa pharmacienne le rappelle à l'ordre, on l'attend, sa compagne
peut-être, on se salue très sincèrement, le cours de nos journées
respectives reprend son cours.

van à Gregory - 14/05/07

pas. J'ai déja téléphone à Aeroplastics pour lui dire que lundi est
vraiment impossible. Alors je ne serais pas a Tropismes ça va de soit.

Gregory à van - 14/05/07

Je suis ravi que les visiteurs de Crox apprécient mon truc comme tu
le dis si bien!

Je serais tout à fait enchanté de rencontrer le trio liègeois, c'est
vrai que tu m'avais déjà parlé d'eux, je me souviens que tu m'avais
raconté que l'un dentre eux avait dessiné, lors d'un séjour en
Turquie, les trajectoires de fourmis qui passaient sur sa feuille.
J'aime, comme toi, ce genre de démarche.

Voici le site d'un des GM, qui travaille la lumière plus
particulièrement, pour le grand projet GM, je pense que le cube lui
conviendrait parfaitement pour y intervenir.
Je viendrais avec lui te voir à Croxhapox, selon tes disponibiltés.

van à Gregory - 14/05/07:

Eh bien, of course, les courses. Le type se présente comme un type
assez sérieux. Je veux dire il ya du sérieux et le sérieux et le
curieux et du curieux. Curieux, moi.
Il faut l'introduire. C'est, comme tu le dis si --- (ça existe ce mot?
mais si ça n'existe pas, ça faut un peu d'existence) --- Le
déracinement. Avec un ou avec deux n's. Se déraciner. Peindre les
noirs blanc et les blancs noire. Enlever les morts de ses trous cocus
et admirables et les tuer. Il faut tuer les morts. Ils n'ont rien
d'admirable et ils s'en fouent. Ce que je n'aime pas. Je n'aime pas
qu'ils s'en fouent.

Decorte, Wouter

Het eerste project waarin Wouter aantreedt is BASICS 1 (crox 110), eind 2003, met een reeks technische tekeningen op millimeterpapier.

In 2005 volgt een instalraam in de Onderstraat en hij neemt ook deel aan beide edities van BASICS 2 (crox 145), net als BASICS 1 gefocust op denk- en werkprocessen, zij het dit keer met 3-dimensioneel als uitgangspunt.

In 2007 brengt hij met 'plooibaar landschap' (crox 200) een speciaal voor locatie crox3 gemaakte modulaire sculptuur.

Publicatie van Uchronie - aanvankelijk gepland voor eind februari 2007 - in voorbereiding.

Plooibaar Landschap > croxcard 54.

>Couckhuyt, Guy. Kenner en verzamelaar van free jazz en experimentele muziek. Sublieme collectie vinyl. Eind 2005 een van de eerste kleine extra-projecten in de mediaruimte: een verzameling platenhoezen van experimentele muziek van jaren zeventig tot nu. Optreden tijdens openingsmoment van Basics 2 (2005) en sequel Basics 2 (2006).

>Deaf Nose.

>Dean, Jamez Dabramski grossiert in alter ego's: Code Gema; Midgets on Porn; Mister & Misses Dean; Nina Demanis; Squirrel Liberation Front; Kamikaze Toy Boyz; Jamez Dean & The Dollars.

>Thomas Huyghe. Deejay set op zaterdag 9 december 2006 tijdens het openingsmoment van brainbox unit 7.



Een van de 25 kunstenaars die deelnemen aan BASICS 1 (crox 110), eind 2003, met een reeks van 70-tal digitale prints, de embyronale fase van een solo project waarmee hij eind 2005 uitpakt.

In korte tijd komt Evert vijf keer in croxhapox aan bod: na Basics 1 is er begin januari al meteen een instalraam (crox 112), op de gebruikelijke locatie. De titel - window one - is in zekere zin verwarrend, alsof het het allereerste crox-instalraam is wat niet klopt en toch waar is: het is het allereerste instalraam van Evert Defrancq. Hij is er niet echt tevreden mee. In 2005 neemt hij deel aan de eerste editie van BASICS 2 (crox 145); eind 2005 volgt SPACE!, een solo project in crox2 en in 2006 de tweede editie van BASICS 2 in Abdij Maagdendale. Hij is tevens een van de achttien kunstenaars die deelnemen aan de eerste editie van BRAINBOX (crox 188, herfst 2006), in de tweede unit, een samenwerkingsverband met Thomas Bogaert en Carlo Mistiaen. Hij manipuleert de kleikubus die Anton Cotteleer op het zwarte tafeltje boven op de itonsculptuur had geplaatst en maakt er een wolkachtige massa. Het eindproduct van zijn ingreep is een korte zwartwitfilm die een montage van het mutatieproces toont en op een van de zijkanten van de itonsculptuur geprojecteerd wordt.

BRAINBOX - unit 2 /tekstfragment/

zaterdag 7 oktober 2006, 15:25 > 15:30 /dag 37/
evert

Evert sproeit de klei. Evert sproeit de bovenkant van, de zijkant, de binnenkant van, de buitenkant.

De ... (substantief) is een ... (adjectief) en braaf dier.
De kleimassa gedraagt zich als. (vervang door: doet alsof)

Zeg eens ‘dag Evert’.

(bromstem) ‘Dag Evert.’

De geluidsinstallatie ...(werkwoord) oorverdovend luid. Smoort het dialoogje van een ... (bezoekersaantal). Zij spreekt Frans:
‘Elle a un chocolat.’ Hij spreekt Engels:
‘She has a chocolat.’

Evert schudt de ... (voorwerp) heen en weer boven de kleisculptuur. Alles, tot de laatste druppel.
Dit beëindigd hebbend verlaat hij de hoofdruimte.
In de gang licht de tekst ‘elle a un chocolat’ op.
Evert blijft weg.

Kleimassa. Log. Staat. Echtpaar. Sproeier.

crox 110, BASICS 1 (2003). Tekeningen.

crox 128, solo project (november 2004). Tekeningen en schilderijen.

Publicatie van croxcards 23 & 24 (2004).

Logistieke steun tijdens de voorbereiding van BASICS (2005).

crox 145-II, sequel BASICS 2 (Abdij Maagdendale, 2006). Brengt een object in.

Logistieke steun tijdens het op orde stellen van cafetaria en toiletruimte.