encyclopedie

This encyclopedia offers a splendid and wildly recommendable insight in the world of Croxhapox, combining trivial pursuit and serious matter. The entries have been mostly written in Dutch but quite a few have been translated. If you want the Dutch original, change your choice of language and go to the 'encyclopedie'.

A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z
labyrint

Het narratieve
in het werk van de Canadese artieste Dianna Frid (crox 77 & crox 184), en
dan vooral de reeks getoond tijdens haar tweede solo project, bestaat uit een
labyrintische opeenstapeling van tekens. Een laag van stof dat verandert in
licht en donker blauw, en het blauw, licht en donker, wordt opnieuw stof, stof
waar de kunstenaar doorheen stapt met een lichte narratieve aandrang – de behoefte
om duidelijk begrepen te worden zonder te veel van de ongezegde waarheid weg te
geven.

Het werk van Dianna Frid is een narratief doolhof van repetitieve beeldfragmenten; een patroon kluwen van signalen en tekens. De menselijke geest: een kluwen, een doolhof. Soms heeft het werk letterlijk het karakter van een patroon: een virtuele constellatie. Het doolhof is bij Frid ook een puur technische kwestie, nog los van de overvloed aan beeldmateriaal wat ze met Kahlo gemeen lijkt te hebben: het is de meditatieve kern van werken met naald en draad, een - naar ik mij probeer voor te stellen - slopend en langdurig proces. Ik denk aan Ariadne zonder hier een duidelijk verband te kunnen aanwijzen. Besluiteloosheid overvalt me. Geen enkel beeld, zo stel ik me voor, heeft een betekenis die los gezien zou kunnen worden van de vele andere beelden.

 

Bij Philippe Vandenberg is het labyrint de kunstenaar zelf, en bij uitbreiding de hele wereld. Ook het oeuvre van Jan De Cock is labyrintisch, elke stap staat voor uitersten. De monolithische boeken die hij publiceert bulken van historisch labyrintisme; in dat labyrinth het gevecht van krijger en minotaur die uiteindelijk een en dezelfde identiteit blijken te hebben.

 

Ward Denys speelt een spel in het labyrint van wat hij zich van plaatsen en dingen herinnert. Hotelkamers. Het idee om een plattegrond of herinnerde plattegrond van hotelkamers in beton af te gieten is volstrekt Pereciaans.

 

Een labyrint is overal. Zelfs zoiets stompzinnigs als het bezoekersaantal. Er is het Peers-labyrint, een labyrint voor gevorderden, een labyrint waarin de crox-voorzitter, op zijn beurt ook weer zo'n labyrint, blindelings z'n weg vindt. Een labyrint van tegenstrijdige emoties, en wie vertegenwoordigt alle emoties? Wie? Iemand? Niemand? Iedereen?

 

Dossierkennis. Ook weer zo'n labyrint. De statuten, van nog een labyrint gesproken. De letter van de wet heet concreet en in het beste geval zelfs transparant te zijn, maar geen labyrint met minder gevoel voor glasheldere transparantie dan de letter van de wet.

Ook bij de kunstenaar speelt dit mee: elke komma telt. Elke schaduw is een triomf of een valkuil. De toeschouwer moet kiezen. Je hebt parameters en parkeermeters, die heb je tegenwoordig overal, maar je had ook kijkmeters kunnen hebben.

Iemand die voor een doek van Raveel parkeert betaalt zoveel, en de tussenpersoon int. Nog zo'n labyrint: de tussenpersonen. De bedoelingen. De halve waarheden.

Lacquiere, Martine

2008. crox 237, 16 HOTELS ORIGINAUX A TANGER. Foto's. Presentatie in de videoruimte. Andere projecten: Chris Vanbeveren, Joop Stoop (NL) en Lysandre Begijn. In de zaal die aansluit op de corridor een gastproductie: CCNOA met een strakke en kleurrijke verzameling Non Objective Art stukken.
Uitgangspunt van de in Tanger gemaakte foto's is een oude toeristische folder, die ML in Tanger zelf aangetroffen had, met de adressen van een twintigtal hotels. Ze zocht de plekken op. Enkele van de hotels waren er nog. Van elke locatie werd een foto gemaakt. Ubiquitair element: een kraakblauwe Mediterrane hemel.

crox-card Nr 86: Velazquez Palace (digitale print, 31x25cm). Niet in roulatie gebracht vanwege een drukfout: boven Velazquez Palace is geen klaterblauwe ochtendhemel maar een bruiniggrijze Atlantische storing, alsof de foto tijdens een zandstorm genomen werd.

Lagast, Peter

crox 110, BASICS 1 (2003). Tekeningen, voorstudies. Een van de werken die PL inbrengt is uit de reeks Pinocchioschedels.

crox 145, BASICS 2 (2005). Diverse kleinere werken.
crox 145, sequel van BASICS 2 (2006). Dit keer o.a. een geheel in leder afgewerkte fiets.
Voor VERZAMELWOEDE (2007) selecteert PL een dozijn exemplaren uit de reeks Pinocchioschedels en ook een verzameling drinkbekers.
Lagrain, Erik

Telkens in samenwerking met Sjoerd Paridaen:
1991. crox 18, En Passant. Locatie 17: Ottogracht 21.
1996. crox 42, instalraam. Locatie: Onderstraat 26.

Lahlou, Mehdi-Georges (FR)

crox 369, CONSTRUCTION CUBIQUE ou de la pensée confuse.

Inge Braeckman (H-art 82, blz. 16): CONCEPTUELE UITVOERINGEN IN CROXHAPOX. 'Het hoofdwerk van Mehdi-Georges Lahlou is een zwarte box waar de toeschouwer kan ingaan en waarin een print hangt van vier vrouwen met een burka. Verder toont hij een aantal ingekaderde bewerkingen op het thema van Madonna met Kind. Lahlous werk gaat over grenzen overtreden, zowel op cultureel als op religieus gebied. Als kind groeide hij op in een moslim- en een christelijke wereld, en die mix van beide religies komt steeds terug in zijn werk.'

Openingsavond zaterdag 7 mei 2011. Druk bijgewoonde performance van Mehdi-Georges Lahlou op het woonerf. De andere projecten, samengebracht rond het project van Lahlou, zijn het Kunstkrematorium, gepresenteerd door de Berlijnse galleriste Julie August, een kubusproject van Bob Van de Putte en een project van Daniël Dewaele.
Variaties op de naaldhakperformance deed hij vaker, ook al een keertje in Gent trouwens waar hij een hele tijd op roze naaldhakken om de Vrijdagmarkt liep, Place Machau par excellence. In Parijs ook. Er werd niet gefilmd. Plan was om vanaf een plek in Parijs op naaldhakken naar de galerie te stappen waar hij toen een expo had. Dat plan veranderde abrupt toen hij een boulevard dwarste waar nogal wat Arabieren rondhingen. Ze gingen achter hem aan. Het werd een wedren, hij had z'n naaldhakken uit te trekken en kwam als eerste over de meet. In Anderlecht ontstond er enige commotie rond een instalraam van Mehdi-Georges Lahlou, wat wellicht net hierdoor een van z'n meest besproken en bekende werken werd: de gebedsmatjes. Op die gebedsmatjes had hij een paar roze naaldhakken geplaatst. Dat volstond om de plaatselijke fundis op kookpunt te hebben.

Zit bij het Mechsele Transit, waar ook Stijn Van Dorpe, Luc Dondeyne en Wouter Feyaerts kind aan huis zijn.

Lambrecht, Luk

De Morgen: Kunstgrepen. Dag en nacht (Phill Niblock, Jens Brand, Zjuul Devens - januari 1996).
Met 43 /Schilderkunst Hedendaags Belgisch/ (november 1997).
Exit 1997, een druk jaar voor de hedendaagse kunst (januari 1998).
Intimiteit versus crash. Solo projecten van Lieve Dhondt en Wendy Hirschberg (april 1999).
Recensie over het instalraam van Anne Maes (december 2009).

LL nodigt Croxhapox uit voor een project in CC Strombeek-Bever (Brussel, februari 2000): Carte Blanche aan Croxhapox. Hans bereidt het project voor en selecteert Dirk Zoete, Jan De Cock en Anton Cotteleer. In oktober 1999 verdwijnt hij naar Spanje en het nieuwe crox-team werkt het project af.

DAG EN NACHT - kunstgrepen, januari 1996, De Morgen. Recensie waarin projecten van Experimental Intermedia en Croxhapox onder de loep genomen worden. Over Croxhapox: De vzw Croxhapox in Gent maakte naam met zogeheten 'instalramen', vitrines die dag en nacht de kunst op straat brengen. Momenteel is een mooi dubbelspel te zien in twee tegenover elkaar gelegen etalages in de Onderstraat. De Amerikaan Phill Niblock toont een ingenieuze transpositie van toeristische dia's die hij door middel van de computer op een dekonstruerende manier laat zien. De Duitser Jens Brand neemt het andere raam voor zijn rekening met een tragikomisch en tergens spel tussen een inzoomende camera en een mis- en verleidend cirkelvormig, oranjekleurig stickertje op het raam. De gevoelige autofocus reageert op elke passage en verandering van licht. Het permanent veranderende beeldresultaat levert een ongekende kleurenwemeling op./ Aan de overzijde van de straat is Zjuul Devens gastheer met een tweedelige bijdrage. Aan de ene kant is een soort kijkdoos geïnstalleerd met een petieterige graftombe van een kikker en daarnaast vindt een monumentale diaprojektie plaats, die bij zonsondergang een verbluffend beeld brengt dat naar de tombe verwijst./ Boeiend is ook dat de organizatoren zoeken naar kunstenaars die het experiment met nieuwe hoogtechnologische media koppelen aan een diskussie over kunst en openbaarheid.

EXIT 1997, EEN DRUK JAAR VOOR DE HEDENDAAGSE KUNST - kunstgrepen, vrijdag 2 januari 1998, De Morgen. De recensie (pal naast een artikel over een toneelstuk van Woody Allen) kaart volgende evenementen en initiatieven aan: de grote zomertentoonstellingen in Kassel, Münster, Venetië en Lyon (LL spreekt zijn voorkeur uit voor L'autre, een project van Harald Szeemann); de blijde verwachting in Gent waar ze op het Nieuwe Museum van Hedendaagse Kunst wachten; Ann Veronicva Janssens in het MuHKA en de kunstmarktgevoelige privé-collectie van barones Marjon Lambert; het is de privé-sector, meent LL, die opnieuw de beste tentoonstellingen brengt: Annette De Keyser, galerie Meert-Rihoux, Zeno X, Micheline Szwajcer, Deweer Art Gallery (met werk van Panamarenko), galerie Jan Mot; Netwerk in Aalst blijft verbazen, dixit LL, met 'een puntgave prospectie van jong en minder bekend Belgisch talent' (Leen Voet wordt vermeld); in Gent Huize Jacobus en v.z.w. Croxhapox; in Brussel worden de tekortkomingen van het Paleis voor Schone Kunsten opgevangen door o.a. v.z.w. Roomade, v.z.w. Encore en Etablissement d'en Face ('Brussel wordt meer en meer dé plek, stelt LL, waar wordt nagedacht over architectuur'); andere zinvolle initiatieven: v.z.w. Constant, Argos, de Sint-Lukasstichting en het appartementenproject van Moritz Küng; in de hoofdstad bruist het van frisse ideeën; jammer, betoogt LL, dat je de grens over moet om het betere werk te zien: On Kawara in het Noord-Franse Villeneuve d'Ascq, Van Abbe die werk van Jan Vercruysse bracht; gaat uitvoerig in op het project en het oeuvre van Jan Vercruysse; tenslotte de opmerking dat 1997 een kunstjaar was 'waarin de middelpuntvliedende kenmerken van de beeldende kunst met verve werden onderstreept'; ziet geen bevredigende oplossingen voor nieuwe modellen in het politieke discours; kunst in openbare ruimte blijft problematisch; besluit met een reikhalzend uitkijken naar de tweede editie van Manifesta in Luxemburg.

MET 43 - kunstgrepen, 28 november 1997, De Morgen. De schilderkunst is opnieuw springlevend. Wie had dat nog verwacht in deze tijden gedomineerd door de obsessie voor de nieuwe media. Croxhapox is een Gentse vzw die de belangen behartigt van kunstenaars die nog niet zijn doorgestroomd naar de musea. De manier waarop Kristel De Buck en Hans Van Heirseele hun huis openhouden voor het tonen van jonge kunst, getuigt van veel moed. Dit soort initiatieven verdient aandacht omdat precies in deze niet-commerciële tentoonstellingsruimtes zuurstof wordt toegediend aan een bijwijlen verstarde museale kijk op kunst.
Momenteel biedt Croxhapox onderdak aan 43 schilderijen van dertig Belgische kunstenaars. De werken komen niet uit collecties en zijn in principe te koop tegen een nulprocentregeling. De koopsom gaat met andere woorden integraal naar de kunstenaar.
Op het eerste gezicht is het een allegaartje met werk van bekende en minder bekende kunstenaars, maar wie de tijd neemt door het huis te lopen, maakt kennis met een boeiend ensemble. Het begint mooi met een schitterend werkje van Dan Van Severen. Het blijft fascinerend hoe Van Severen via het motief van een kruis de naaktste elementaire tekens beeldend ombuigt tot haast meditatieve iconen. In deze kamer valt ook nieuw en klein werk op van Bart Baele en een schilderij met abstract-zelfstandige verfstroken van Ignace De Vos.
In een andere kamer hangt dan weer een schitterend vroeg werk van Roger Raveel (Cactus uit 1963-65) en het krijgt gezelschap van 'harde' composities van onder andere Anne-Mie Van Kerckhove en Jürgen Voordeckers. Van Karel De Meester is een sereen pikzwart werk te zien met een abstract teken in vernis tegen een grondlaag bétume, dat hier prachtig accordeert met de verzadigde monochromen van Marc Angeli.
Niet alles is even serieus in Croxhapox - zo houdt het zonderling zelfportretje van Herr Seele (1981) alles ludiek in de gaten (en onder schot) als een knipoogje naar één van de statements van deze tentoonstelling waarin wordt gesteld dat de 'communicatie tussen de werken van het grootste belang blijft'. LL

INTIMITEIT VERSUS CRASH - kort, vrijdag 23 april 1999, De Morgen. Galerie Croxhapox in Gent houdt er met één tentoonstelling per maand een hels tempo op na. Deze keer bracht Croxhapox-bezieler en kunstenaar Hans van Heirseele twee tegengestelde presentaties bij elkaar. Het werk van de Amerikaanse Wendy Hirschberg (1955) is er één van en bestaat uit kleine, vrij brave en traditioneel gepresenteerde assemblages. Hirschberg beeldt met onder andere gevonden materiaal geësthetiseerde crashes uit tussen vliegtuigjes of autootjes. Die blijven mooi om zien, maar ik heb de indruk dat deze knusse modellen snakken naar een groter formaat, dat de huiskamer ver achter zich laat. Op zich roepen de dingetjes namelijk geen drama op - ze behoren qua 'stijl' en uitvoering al evenmin tot het betere werk dat we kennen uit de jaren tachtig van kunstenaars als Ashley Bickerton. Er zit iets scheef, wellicht omdat de intimiteit van de assemblages niet overeenstemt met het, overigens bleke, thema: het failliet van de American Dream.
Anders en beter is de tentoonstelling van de Gentse Lieve D'hondt (1963). Het is een reeks van prachtige collages en tekeningen die zinspelen op een vortdurende recyclage van beelden. Die komen uit haar, inmiddels grote, oeuvre en worden gecombineerd met materiaal uit populaire magazines. Centraal op haar expositie staat een video zonder geluid waarop de zinnetjes 'What about time' en 'What about silence' keer op keer verschijnen. De felwitte, beeldloze stills tussen de projectie van de citaten beschouwt zij als licht, een lamp of gewoon: als een wit shcerm. In de hoek van de kamer staat een stoel waarop je kan reflecteren over die veelzeggende, 'minimale' zinnetjes.
De productie van D'hondt zoekt geen spektakel maar laat de meest uiteenlopende beelden als het ware imploderen, met als resultaat een epos over haar kunst en over wereldse zaken, waaronder een reeks zwembaden en hotelkamers. Op grote bladen kleeft ze gekopieerde sequenties uit haar vroeger videowerk, ordelijk naast elkaar als een nieuwe opeenvolging van beelden in zwart-wit. Op die manier creëert ze afstand tot haar artistiek verleden.
Die strategie wordt nog duidelijker in werk waarin ze beelden uit haar video's schematiseert in tekeningen met een pseudowetenschappelijk trekje. D'hondt analyseert en registreert heel nauwkeurig en per thema wat ze ziet op haar videofilms. Ze combineert die informatie met woorden of stukjes van woorden. Kunst is gebaseerd op codes - het is fascinerend om die codes af te tasten en af en toe te kraken.
Een van haar mooiste werken is een tekening die ooit een indrukwekkende muurinstallatie moet worden. Een grote metalen plaat wordt dan de drager van een transparante vleugel in plexiglas die als een boek in de ruimte uitwaaiert. Rond dat werk worden zes rode contouren getrokken, die de ruimtelijkheid benadrukken. Op de prachtige tekening is een citaat te lezen dat tot ieders verbeelding kan spreken: 'It was certain because of the distance." D'hondt bewijst zo haar talent om met minimale middelen tot een subtiele inhoudelijke gelaagdheid te komen. LL

Lanier, Jaron (US)

2009. TVF art doc cinema, 289-4: Installation, Exhibition & Events. Het werk van Jaron Lanier, I want to make people into Cuttlefish!, maakt deel uit van Volume 53. De documentaire is uit 1997 en werd gefilmd in het Museum of Contemporary Art van Roskilde (DK) tijdens Lydbilleder 4 (Sound Image 4).

lapsus

croxhamox; recente aanwinst (2006) in de reeks der lapsus linguae, door zelfde Smak-medewerkster aangevuld met de aimabele variant proxhamox.

Bij Belgacom is een andere variant in zwang: croxhabox.

Nogal wat bezoekers en habitués maken er croxafox van. De oorzaak van deze vaak voorkomende spraakstoornis is het verplaatsen van de h als beginletter van de intermediaire syllabe (HA) naar een wat ongelukkige positie in de derde syllabe, achter de P. Een innemende variant dd 09/06/07 is de verspreking 'copraphox'.

Op een factuur uit 1994 staat Axoproxk te lezen. Een andere variant is corxhapox.

De heer Dirk D’Hoe, bestuurslid van 23 december 2003 tot 27 januari 2006, blijft het tijdens zijn bestuursmandaat halsstarrig over croxaprox hebben (prox van proximus?). De man wordt herhaaldelijk op die foute uitspraak gewezen maar spreekt de naam van de vereniging - terwijl hij op dat moment nota bene in de RvB de functie van secretaris heeft - niet 1 keer op een correcte manier uit.




Larson, Nate (US)

2007. crox 205, New American Story Art, een project van Larry Walczak (Brooklyn, New York). 'NATE LARSON who lives near Chicago in the midwest United States', zo staat het in het projectvoorstel uit 2005, 'creates photo-fictions derived from personal experience but with a twist. Larson's work most resembles that of the 70's conceptualists with its rather clinical black & white photography accompanied by text. However, in his sequential photographic prints he often alludes to other powers that are logically unexplainable. His work can be humerous and yet perplexing in its narration of common events. Larson uses himself in his photos and always wears a white shirt & tie as if to give himself some kind of scientific credibility.'

sample one /Larson, in een wit hemd met korte mouwen, de donkere stropdas toont een patroon van diagonale strepen (hij heeft ook altijd een brilletje op, eentje met ovalen brillenglazen), heeft zichzelf frontaal geportretteerd tegen een egaal zwarte achtergrond en luistert aandachtig naar wat in de headphone te horen is/
In 1959, the opera singer Friedrich Jorgenson recorded bird noises in the Sweedish(1) countryside. He heard no voices during recording, but discovered a range of voices with varying degrees of clarity on the tape during playback. The voices revealed personal information to him, plus instructions on recording more voices.
I began to make recordings of birds outside my apartment in Columbus, Ohio.

sample two
After reading about a psychokinesis experiment at the University of California at Los Angeles, I began to attempt to use my mind to affect the spin of a silver dollar to make it land on heads.
It landed heads 11 out of 12 spins.

(1) Dat is wat er staat.

Latijns Amerika

crox 77 (1998), een presentatie van Dianna Frid (CA), geboren in Mexico DF. 1998 is ook het jaar waarin de Tsjechische kunstenaar Krysztof Denek (crox 32) in Nicaragua om het leven komt.

crox 123 (2004), tweede solo project van Marc Coene. Barietprints, 46x46cm, en nogal wat foto's die in Ecuador genomen werden. Het hondje, sta027, is er een van. Enkele van de Ecuadorfoto's maken deel uit van LAN, crox-boek nr 6 (2007).

crox 186, een mail art call (2006-2007). 4 kunstenaars uit Argentinië, waarvan minstens twee uit Buenos Aires, 6 kunstenaars uit Brazilië, waarvan eentje uit het tussen Rio de Janeiro en Buenos Aires gelegen Florianopolis, ook wel Floripa, voor de kenners, en één Uruguayaan, Clemente Padin uit Montevideo.

TAGMOSIS (2008) en Le Lab Nr 3 (2011), twee projecten van de Cubaans-Belgische Lazara Rosell Albear.

crox 289, TVF art doc cinema. Presentatie 2: een delirische performance van de Colombiaan Alvaro Restrepo.

2010. Bart Lodewijks, Daniëlle van Zuijlen en kroost gaan tijdelijk in Brazilië wonen.

Je zou denken, het gebeurt niet, en af en toe gebeurt het toch: het ogenschijnlijk geheel aan toeval te wijten bezoek van iemand uit Peru, Venezuela, Bolivië of Ecuador.

Lauro, Audrey (FR)

2011. Le Lab nr 3, een project van Lazara Rosell Albear. 7 juli. Audrey Lauro op sax in duo met Pak Yan Lau die een piano-achtige, of misschien eerder een clavecimbelachtige bespeelt, een fabrikaat van Hohner, de fabrikant van de melodica. De klank van het instrument zit tussen een rhodes (the cheapman's rhodes) en een wurlitzer. De set begeleidt een projectie met werk van Japanse fotografen. Andere concerten tijdens het avondvullende programma zijn Tuba Libre, Tuba Train en een solo van Antoine Prawerman.

Lauwaert, Beatrijs

1996. crox 51, Open Deuren. Een presentatie op een locatie in de Wolterslaan. Tekeningen. Ze woont ook zelf in de Wolterslaan. Bij haar thuis is werk van Capovilla, een Italiaan die ze weet ik veel waar en hoe en wanneer had leren kennen. Interessant werk, wellicht net omdat het zo volstrekt onhedendaags was. Het gelijkvloers van het huis waar ze woonde, hing volgestouwd.
2010. Naar Waarde Geschat, een project van Kunst-Werk(t). De schatmeesters zijn Marc Cloedt en Beatrijs Lauwaert.

Lawrence of Arabia

Negotiated Terrain, 'Borders', crox-boek nr 3, CarianaCarianne, blz. 73-75. Trevor Martin, auteur van het vijfde en laatste deel van crox-boek Nr 3, gaat in op de film van David Lean:

'I am watching "Lawrence of Arabia" and the film begins with Lawrence's death. The narrative that follows is a recollection of his expeditions into the Arabian desert - a memory. The film itself is a cinematic construction, a representation of the memory - a memory of Lawrence dressed in flowing white robes, performing the impossible as he leads a colonial army across the desert to reach the sea. I think of his army, the regimented bodies of soldiers and the colonization of nations of bodies that the film celebrates. In watching, I register my own sense of contradiction as I criticize the history of colonialism but simultaneously appreciate the filmic beauty of the work and its extravagant cinematography: representation, memory, land and sea. I also think of CarianaCarianne's liberated voices and theiir artistic process that proclaims and celebrates their collective entity while seeking to de-colonize their own body and rewrite the social inscriptions they encounter.'

-->Martin, Trevor
-->CarianaCarianne
-->Olsen, Kym

ledenvergadering

Constitutioneel binnen een VZW het hoogste gezagsorgaan. Niet te verwarren met Steunende Leden. Bevoegdheden zijn o.a. benoemen en ontslaan van de bestuursleden en goedkeuren van de jaarlijkse begroting. Kan tijdens de jaarlijkse Algemene Ledenvergadering in principe ook beslissingen nemen die buiten de agenda vallen, mits de gevolgde werkwijze aan de wettelijke bepalingen voldoet.

 

Tot 2004 vindt de ALV doorgaans in december plaats. Begin 2006 wordt in korte tijd twee keer een Bijzondere Algemene Ledenvergadering samengeroepen waarbij de vergadering op één lid na voltallig present geeft.

 

De Huidige Algemene Ledenvergadering bestaat uit Astrid David, Frank Van den Eeckhout, Gerd Ververs, Guido De Bruyn, Hans van Heirseele, Johan De Wilde, Joris Van der Borght, Jos Van Meerssche, Kristel De Buck, Louis Demulder, Marc Coene, Marc De Clercq, Michaël Borremans, Nancy De Vos, Pierre de Gelder, Ria Bauwens en Sjoerd Paridaen.

 

 

lego

crox 197, Alan Smith: 9/11 lego party. In crox2 wordt het betonnen steunpunt aangepakt, eerst door Norma Markley (crox 187, september 2006), die drie zijden ervan afwerkt met een zachtpaarse tint, dan Thomas Böing (crox 191) die de zaak weer wit wil, vervolgens WELD (crox 194) die er een geometrische en enigszins reflecterende omgekeerde L op aanbrengen, en tenslotte Smith die de pilaar gebruikt als steunpunt voor een met lego-elementen gemaakte toren die tot aan het plafond reikt. Het bouwen van de toren wordt een groepsevent, ‘the 9/11 party’ (vrijdag 15 december 2006) waaraan kinderen en volwassenen deelnemen.

Ingreep van Michael Buckland, Alan Smith en dochter Suzan in de mediaruimte - oktober 2005. Smith toont o.a. wat kleinere lego-objecten en een grotere sculptuur - gebouwd rond het restant van een kerstboom - wat hij samen met dochter Suzan maakte. Een selectie van identieke lego-objecten wordt een van zijn bijdragen aan de sequel van BASICS 2 in Abdij Maagdedale. 

Leo Gabin

CUM. Leo Gabin, afgeleid van Lieven, Gaetan en Robin, de voornamen van het kunstenaarstrio, is sinds eind 2010 de nieuwe groepsnaam.
Als CUM hebben ze een crox project in januari 2010: Off The Chain.

Lerooy, Thomas

2003. crox 110, BASICS 1. Circa 200 tekeningen van in totaal 25 kunstenaars. Evert Defrancq spant de kroon, althans wat het aantal tekeningen betreft, hij brengt een reeks van 70 prints in. Ook van Merlyn Paridaen en Thomas Lerooy is een ruime selectie in het project opgenomen.

lettertype

Het lettertype van een schrijfmachine - aanvankelijk een Brother, later (vanaf 1995) een Olympia. Typoscript is van 1990 tot 1999 het cruciale element van de layout van alle uitnodigingen en affiches. De werkwijze is: uittikken van alle gegevens, daarmee naar een fotokopiezaak, uitvergroten van de gegevens (de naam van de kunstenaar is dan doorgaans het grootst, de gegevens mbt locatie en data kleiner, het crox-logo tussen beide in), dit assembleren binnen een vast stramien, hiermee opnieuw naar een fotokopiezaak en reproduceren op x-aantal exemplaren.

 

Vanaf 2003 treedt ook in crox het digitale tijdperk in. Het nieuwe lettertype is vanaf dan Courier New.

 

Voor de boekpublicaties wordt bij een bedrijf in Frankfurt een pakket van het lettertype Simoncini Garamond aangekocht, hetzelfde lettertype dat voor Les Editions de Minuit gebruikt wordt.

leugen

Het leugentje om bestwil. Eerst hoort bestwil gedefinieerd te worden. Wat bedoelen ze ermee. Is het een leugentje tegen beter weten in? Werden ze er beter van dan van het vertellen van de ware toedracht? Iemand zal zeggen: maar zoiets als waarheid bestaat toch helemaal niet. Of. '1 Als je weet dat hier een hand is, dan stemmen we verder met alles in.' (Ludwig Wittgenstein, Over zekerheid, Uitg. Meppel 1977, blz. 33)

Met jokkende meiden werken we niet. Het begint met één kleinigheid, dan nog een kleinigheid, wat later weer een kleinigheid en voor je 't weet is er geen eind meer aan de klereherrie.

'Wat is er gebeurd?' vroeg ze. Kwaad was ze niet. Het was haar lievelingsvaas, een vaas die ze zelf gemaakt had. Het ding stond op een lage tafel vlak naast de doorgang naar het benedenhuis.
Ze vroeg het opnieuw: 'Wie heeft de vaas omver geworpen?' Kwaad zou ze niet worden. Ze zou geen van beide jochies een klap gaan geven, ze zou niet gaan schreeuwen, er zou geen straf volgen. Dat deed ze niet. Dat had ze nooit gedaan en tot op zekere hoogte zou ze zich ook later aan dat grondbeginsel houden. De vaas lag aan gruzelmenten.
De jochies wisten dat ze niet gestraft zouden worden, ze zou niet gaan roepen, dat deed ze niet. Toch schatten ze dat heel erg simpele gegeven elk op een andere manier in. Om te beginnen hield de jongste van beide, hij die de vaas omver gestoten had, de lippen op elkaar. Dus vroeg ze het nog een keer. 'Wat is er gebeurd?'
'Hij is tegen de vaas aangelopen,' zei de oudste van beide. De ander hield de lippen op elkaar. Iets hoorde gezegd te worden, ze konden niet blijven zwijgen tot het huis instortte. 'Heb jij de vaas omver gelopen?' vroeg ze. Ze zou geen boze dingen gaan zeggen. Er zou geen straf volgen. Dat deed ze niet.
'Nee,' zei het joch. En het huis stortte in. Traag, het zou veertig jaar nemen voor het helemaal tegen de grond lag.

Later nam de leugen andere gedaantes aan. Tijdens En Passant spoelde het over de dingen. Het zakelijke brein ontfermde zich over de dingen, ontwierp constructies. Zakelijkheid holde het discours uit tot er geen reep van bleef. En de leugen van het zakelijke discours deed zich opnieuw voor. Leugen nam bezit van de dingen.

Leus, Nicolas

crox 145, BASICS 2 - juni 2005.

crox 166, ZENPUNK, solo project - februari 2006.
crox 145-II, sequel van BASICS 2 in Abdij Maagdendale.
croxcard NR 37, TIP TOP (2005). Release mei 2006.
crox 188, BRAINBOX unit 2 en unit 7 (2006). Trio met Anton Cotteleer en Stijn Van Dorpe.
VERZAMELWOEDE, project in Abdij Maagdendale - april 2007.
Vroegste crox-Leusisme is het optreden van Dead Marcel in 1997 tijdens het festijn van openingsavond crox 67. Dead Marcel was een groepje met Michaël Borremans guitar, Leus op sax en een zekere Verberdt aan het drumstel. Tijdens dit optreden zorgt Hans van Heirseele voor een korte act de présence.
De eerste stap van leus op crox-territorium, als beeldend kunstenaar, volgt in 2005 meer dan een half decennium later. Hij neemt deel aan de eerste editie van BASICS 2. Eerder kwam hij oa in het programma van galerij EL aan bod; later volgt de selectie voor de Provinciale Prijs Oost-Vlaanderen en een project in galerij Foncke. Voor BASICS 2, de eerste editie, ensceneert Leus de diefstal van een kunstwerk. Concreet: hij maakt een werk in situ op de onderste legplank van een van de stapelrekken, maakt foto's van dit werk, verwijdert het werk en maakt tenslotte een tweede werk waarbij de verdwijning van het eerste werk wordt aangeduid.
Het werk, een gebruiksaanwijzing.
Volgende stap is een soloproject (februari 2006). Aan die tweede stap gaat de solo in galerij Foncke vooraf. Het project van Leus bij Foncke is amper te vergelijken met wat hij in croxhapox brengt. De kunstenaar speelt direct in op situaties en gebeurtenissen.
Later neemt Nicolas Leus deel aan de sequel van BASICS 2. Ongeveer in dezelfde periode is er de release van croxcard NR 37.
Eind 2006 is hij een van 18 kunstenaars die deel uitmaken van het eerste spoor van BRAINBOX.
In samenwerking met Anton Cotteleer en Stijn Van Dorpe staat hij in voor de eerste en de zevende unit.
Verzamelwoede. Project i.s.m. DKO Oudenaarde en C.O.R.N.E.L.I.A., april 2007. Zelfde locatie als de sequel van BASICS 2.
Nicolas brengt 8 specimen in van enkele van zijn verzamelingen - Reeksen van 8:
-postkaarten van Noordzee
-postkaarten van parken
-zwartebeertjes kunstpockets, onder andere Vermeer, Van Gogh, Renoir, Titiaan
-Modiano folio's met tekeningen van Le Tann
-oranje boeken (erotiek)
-Parijs boeken
-netstructuren (arceringen)
-verschillende kleuren visnetdraad (jutten)
-stukjes plastic (op strand gejut)
-zeepresten
-plastic zakken
-visitekaartjes met manager-variatie
-gerecycleerde lijncombinaties op witte ondergrond
-oudere sexblaadjes
Buiten serie is het doosje met de Gentse parken, een groen boekje met zinnen uit de literatuur waarin het woord groen voorkomt (met rode correcties) en een cd met gesproken lexicon.
In totaal 17 verzamelingen.

crox-box maandag 28 september 2009
Leus en Bogaert in Brussel

Leus is bezig. Hij is bezig, Leus. Kocht verf in een brico in Anderlecht. Had zich vergist, Leus. Zei Bogaert, Leus, waar hebt ge die verf gekocht. In een Brico in Anderlecht, zei Leus. Daar kunt ge toch niet mee verven, Leus, zei Bogaert. Dat is toch geen verf. Is dat verf? Leus, dat is toch geen verf, zei Bogaert. Als 't van mij afhngt, stap ik naar die brico in Anderlecht en kieper ik die brol op de vloer, daar, in die brico in Anderlecht, zei Bogaert. En Leus zei: Thomas heeft al vaker eens een patat op z'n bakkes gehad he. Bogaert die in die brico in Anderlecht die verfbrol op de vloer kiepert, als 't van hem afhing, en Leus die ermee aan de slag gaat en z'n prioriteiten aanpast.

Lezaire, Christophe

crox 146, juni 2005. Schilderijen.
crox 232, oktober 2007. Een reeks kleine schilderijen en 3 grote werken. Vooral in de kleinere werken, waarvan er 2 in de reeks croxcards figureren, bereikt Christophe Lezaire een verbluffende textuur en een weergaloze verfijnig - verwant overigens aan het werk van Johan De Wilde - wat van elk doek een klein meesterwerk maakt. Het werk wordt pas los gelaten en vrij gegeven als het een picturale volheid heeft bereikt en de verfijnde techniciteit en het impact van het beeld naadloos samenvallen.
Pleistert in z'n eentje de muren van wat intussen de grote zaal is. Lid van het crox-team van september 2007 tot eind 2008.
publicaties:
card NR 39 - Charte (2006)
card NR 47 - herdruk van NR 39
card NR 48 - Congratulations (2005)

crox 277-2. Brainbox, tweede editie, unit 2. Is met Stijn Van Dorpe en Marina Yee. Procedure: het sacraal-museale sfeertje van de KAMP-presentatie brutaal onderuit halen. De sokkel ondergaat z'n eerste mutatie. Marina komt op het idee om de houten wand een felroze kleur te geven. Stijn filmt een reeks performances.

Libens, Daniël

1990. crox 11. Cahiers panoramiques. Panoramische foto's. Eén van de weinige projecten uit de eerste jaargang waar een filmisch of fotografisch document van is. In de timetable, onder crox 11, figureren drie panoramische foto's die een goed beeld geven van de toenmalige croxruimte. Het is Daniël zelf die de foto's nam.
De eerste foto toont de achterste van beide ruimtes voorin. Het raam geeft niet op straat uit maar op een koertje. Een hond blaft. Iemand moet het doen. In de belendende kamer, achter de schoorsteenmantel met het decoratieve tafereel, zat iemand op een gitaar te tokkelen. De massieve ruit is een restant van Bijna 10 jaar Cowboy Henk. Seele ging er ook toen al van uit dat zijn werk zo waardevol is dat het niet beschadigd of gestolen moest worden.
De tweede foto toont het kamertje achterin. Ooit is er een keuken geweest. Er was geen geld voor extra stuc en verf, we lieten het zoals het was. Voor crox 16, enkele maanden later, maakt van er de binnenzijde van een zwarte kubus van.
De derde foto toont de ruimte voorin. Hier stond de tekentafel van Michaël. Drie ramen geven uit op het plein.
Het project van Daniël Libens herinner ik me als de eerste confrontatie met iets waar ik geen verstand van had. Het was de eerste stap in een nieuwe ruimte.

Kleine weidse panorama's "Cahiers Panoramiques" foto's van Daniël Libens in Croxhapox. Beverhoutplein 7, Gent. Open wo. tot za. van 15u tot 19u. - Tot 22 december. De Gentenaar. Auteur: Dirk Pültau.
GENT - Danïel Libens kiekt stukken realiteit zonder er een gouden rand aan toe te voegen. In de plaats daarvan zit er een slordig zwart boordje aan. Met kleine beelden stelt hij "Cahiers" samen, en die hangen nu drie keer achter evenveel glazen platen te kijk, in de fleurig vervallen ruimtes van vzw Croxhapox. Ertegenover hangt telkens een bijgekleurde kitschprent met een historisch zicht, en daaronder staat een domestieke stoel.
Hij noemt ze "Cahiers panoramiques", omdat hij er een panoramische camera voor heeft gebruikt. Zo'n toestel zuigt in één korte beweging meer dan wat het normaal kijkdebiet kan bevatten in de lens, maar trekt daarmee wel alle rechte lijnen die dwars in het beeld staan een beetje krom. Vandaar die indruk die je hebt, dat je de wereld door een bolle lens bekijkt.
Nochtans, en dat is eerder positief dan negatief, maakt Libens meestal geen over-gebruik van het "specialleke" dat die manier van fotograferen oplevert. Alleen rekken de ruimtes er meer door uit. De voorgrond plooit soms open als een waaier en mede door die kromming over de breedte van de foto, kenmerkt het geheel zich door een horizontale kadans. Een weg verbreedt zich op de voorgrond, alsof hij zich onder je voeten schuift, een haag trekt krom en hetzelfde gebeurt met de zee of het lijnenpatroon van een geploegde akker. Daardoor brengen deze kleine, bescheiden foto's een grotere weidsheid binnen hun grenzen. Daardoor ademen ze, de omlijning van de rand wordt minder frigide aangevoeld. Het gaat verder, het is een stuk werkelijkheid door de camera met een snelle haal uit de wereld gegrepen. Een haal die zich telkens weer herhaalt, met de gretigheid van de fotograaf als drijfkracht.
En Libens' foto's zijn ook maar fragmenten, snedes. Duidelijk van iemand die op reis is en onderweg beelden meesnapt. Niets is eeuwig en onvervangbaar, alles is een moment uit een uitbreidbare reeks. Ook als er klassieke beelden worden opgezet, hebben deze iets van een snel kijkend oog, dat het voorgaande vergeet, en naar het volgende trekt. Libens' werk heeft geen panoramische adem, het blaast de kleinheid niet op. Zo kan je er naar kijken zonder pretenties naar beneden te moeten halen. Libens' foto's hebben een juiste intimiteit. (DP)
Andere recensies op bladzijde 17: Werk van Yvonne Mostard in Huize Sint-Jacobus (DP), Herman Brood in De Gele Gier (AMS) en studenten beeldhouwen, schilderkunst, vrije grafiek en fotografie in Backstage (DP).

lijn

'Het raster is vergroeid met het zogenaamde beeld. Ongeveer zoals dat met de craquelures op een paneel het geval is. De lijnen die het raster vormen,duiden op ruis, storingen. Gedachten, herinneringen, beeldvorming worden er door bepaald.' (Johan De Wilde, Particles p.62) Een rechtstreekse verwijzing naar de verbazingwekkend virtuoze techniek die JDW voor zijn tekeningen gebruikt.

lijst

 

 

livestream

In 2007 experimenteert Marc Coene voor het eerst met livestream. Het eerste - voorlopig enige - croxproject dat live te volgen was, is Remember To Forget The Congo (mei 2010), een performance van de Australische kunstenaar Adam Geczy.
In 2010 is er ook nog een livestream presentatie van 'TANTAMOUNT Gent Kanazawa' in de mediaruimte, een Timelab project gecureerd door Dries Douibi, Annelien Vermeir en Masahiro Saito (JP).
Het kijkcijferpotentieel van livestream is discutabel. Alleen tijdens het project van Adam Geczy zijn er helemaal aan de andere kant van de wereldbol inderdaad wat personen die het verloop van de performance volgen en aansluitend een reactie laten in de RTFTC-blog.

Lodewijks, Bart (NL)

2009. crox 277-9. Brainbox, tweede editie, unit 9. Is samen met Thomas Bogaert en Kelly Schacht. Een van de hoogtepunten van het project.
crox 299-2, Zennestraat 17, Brussel. Een presentatie in samenwerking met Stijn Van Dorpe, Thomas Bogaert, Nicolas Leus en Dirk Zoete.

In 2003 starten Bart Lodewijks en Daniëlle van Zuijlen een experimentele kunstruimte in Hoorn, boven Amsterdam. In 2008 komen ze in Gent wonen. Bart Lodewijks werd door het S.M.A.K. uitgenodigd voor een straatproject en gaat voor Moscou, een buurt in Ledeberg. In 2010 volgt een verblijf in Rio de Janeiro.
publicaties HM in crox-archief:
Hotel Mariakapel. Book Hotel Maria 2006-2003. Hoorn 2006
Hotel Mariakapel. Book Hotel Maria 2008-2006. Hoorn 2008
Hotel Mariakapel. Trading Places. Back + Forth. Hoorn 2007

Looijen, Willy (NL)

2010, maandag 19 tot woensdag 21 april. Getekende dialoog. Een straatproject. Gewapend met papier en kleurpotloden wandelt WL door de Gentse binnenstad op zoek naar kandidaten die tekenend met haar in dialoog willen gaan. Voor dit project werd contact opgenomen met freinetschool Het Trappenhuis, in de Lucas Munichstraat. Andere locaties zijn de stadsbibliotheek en het Baudelopark.

Loprieno, Marco (IT)

2011. Le Lab nr 3, een project van Lazara Rosell Albear. 7 juli. Een set van tuba libre, met Jan Pillaert en Marco Loprieno op EEb tuba bass, en een set van tuba train met Jan & Marco en Lazara op drums en pocket trumpet. Tijdens de set met tubr train combineert Marco een aantal instrumenten: EEb bass tuba, tenor sax, trompet en nagaswaran, een blaasinstrument uit het Tamilgebied.

lox

lox - fijn - deze naam is kristel

Luetta (BR)

11 maart 2008, The Chicken Factory. Het project is gebaseerd op een tekst van de Braziliaanse performer Luetta. Luetta woont op dat moment al gedurende enige tijd in Gent. Ook haar zus zou in Gent wonen. De andere performer is Veridiana Zurita. De Braziliaanse schoonheden performen blootsvoets en in witte pakjes. Zurita is uit Sao Paolo. Of ook Luetta uit Sao Paolo is, weet ik niet. Romolus Molenbergh, rad van tong, assisteert. Enkele weken na de zopas beschreven gebeurtenis treden Luetta en Romolus in het huwelijk. Zurita reist naar Sao Paolo en gaat, eenmaal terug in Europa, in Enschede studeren. In Enschede is een school waar je de dingen studeren kan die ze studeren wil. Luetta gaat samenwerken met het Gentse Van Zilverpapier, later omgedoopt tot Silence Fini. In 2009 duikt Molenbergh nogmaals in het programma op, dit keer als een van De Zondagsdenkers, een architectencollectief.