encyclopedia

Artists collective: Jelle Clarisse, Samir Boudia, Sarah Dhont, Sven Tassaert and Tuur Delodder.
Samir appears for the first time in 2005 in our programme: crox 143 /a solo project in the main room/ and ADMINISTRATION, crox 153, an instalraam [installation window] at the usual location, Onderstraat 26.
Tuur combines TANKGARAGE, at an external location in Zelzate, with a documentary presentation in crox, crox 148 (2005) and is involved in an attempt to get a project by Tazro Niscino going.
Together, Sarah and Jelle have a project in 2008, crox 242.
As KAMP they participate in BASICS 2 (the sequel in Oudenaarde, 2006), Verzamelwoede (2007) at the same place and in  Brainbox2 (2008-2009) of which they propose the basic concept, a meticulously planned art robbery. It takes off quite nicely when they propose to involve the artistic direction to perform in the project. The meticulous and museum-like presentation dangles over the progress of the project like Damocles' jackknife because the presentation poses as a completed and untouchable final product. The second and third units choke on the product and fail to catch up on events in several different ways.

All members of the collective took the course of Multimediale Vormgeving at Kask [Multimedial Design, Academy of fine Arts in Ghent], when it was still called 3D.

crox 25, februari 1995. Werk uit het atelier van Johan Vanneste, leerkracht van de Machariusschool in de Dendermondse steenweg. Openingsrede is dit keer een vocaal trio, parlando; Hans, Kristel en Guido lezen gelijktijdig het openingswoord, waarbij de een net iets vlugger of trager spreekt dan de ander. Een greep uit wat de pers over crox 25 weet mee te delen:

KINDERTEKENINGEN OM TE ZIEN. In de galerie van Croxhapox, waar normaliter volwassen en 'serieuze' kunstenaars tentoonstellen, loopt tot 12 maart een schijnbaar onschuldige tentoonstelling. Zesentwintig kinderen van de Machariusschool (Buitengewoon Lager Onderwijs) confronteren de argeloze kunstminnaar met hun jeugdige exploten. Zij laten zien wat authentieke creativiteit is. Een fenomeen waar de echte kunstenaars soms een leven lang naar zoeken en trachten. Deze averechtse tentoonstelling past prima in de tegendraadse visie van Croxhapox: anders, degelijk, buitenissig en niet-commercieel. Misschien zijn wij allemaal potentiële kunstenaars, vertelt Hans van Heirseele, een van de runners van de galerie. Als kind maken wij fantastische tekeningen. Jammer genoeg gaat die kwaliteit en die spontaniteit verloren met de jaren. Weinigen keren terug naar die pure oorsprong. Inderdaad zijn de schilderijen, tekeningen, monotypes en lino's op deze tentoonstelling stille getuigen van een rijke, creatieve en buiten-gewone kinderwereld die haaks staat op de grijze volwassenwereld. Deze kinderen van zes tot twaalf geven hun directe en kleurige visie op de wereld. Een beteuterde koning Boudewijn en koningin Fabiola bijvoorbeeld, die hier in al hun klein-menselijkheid getoond worden. Een abstracte specht die hamert op het grote onbegrip. Een simpele bloempot: een juweeltje van een stilleven, gesneden in linoleum. De kinderen portretteren ook hun klasgenootjes: houterig, agressief, expressief of ondeugend. Ze zijn niet mals voor elkaar en voor zichzelf. Leraar plastische opvoeding, Johan Vanneste, begeleidt zo'n honderdtwintig kinderen van de Machariusschool. Wekelijks kunnen zij zich twee à drie uur uitleven in het atelier. Dat is natuurlijk een absoluut minimum. Zij hebben duidelijk behoefte aan deze ambachtelijke en creatieve lessen. Deze kinderen kunnen verbeten werken aan een lino in kleur of een monotype. Op de duur worden ze echt bedreven, vertelt Vanneste. Volgens hem is het ook zeer jammer dat in het gewoon onderwijs weinig of nauwelijks aandacht besteed wordt aan plastische opvoeding. Een tendens die allicht typerend is voor deze technocratische maatschappij.

De affiche van deze tentoonstelling vermeldt alleen de voornamen van de deelnemende kinderen en hun leraar. Er is geen sprake van kindertekeningen. Wat raadselachtig dus, maar tegelijk nieuwsgierig makend naar wat schuilt achter deze namen. Het zou evengoed de aankondiging van een feestje kunnen zijn. En eigenlijk is dat ook een beetje het geval. Deze kinderen bouwen een kunstzinnig feestje in een echte galerie! Waw!' (Danny Dobbelaere, Het Volk, februari 1995).

'Ha, en zij die dachten dat kinderen alleen maar infantiele krabbeltjes kunnen maken die misschien wel best leuk genoeg zijn om bij oma in de keuken te hangen maar verder geen waarde van betekenis hebben!

In galerie Croxhapox in Sint-Amandsberg wordt tot en met 12 maart het tegendeel bewezen. Het experiment is dubbel interessant, vooreerst omdat in deze galerij normaliter alleen werk van volwassen en vooraanstaande kunstenaars te zien is. U kunt dus gewoonuit puur esthetische nieuwsgierigheid gaan kijken.

Maar de tentoonstelling is anderzijds ook interessant omdat het werk afkomstig is van het buitengewoon lager onderwijs van de Sint-Machariusschool.

Opvallend bij de tentoonstelling is dat de kinderen een grote spontanïeteit tentoon spreiden. We kunnen het ons niet herinneren dat wij als kleine pruts zoveel tekentalent hadden, maar blijkbaar kunnen veel kinderen goed tekenen. Een talent dat we helaas vaak weer verliezen met op te groeien, net als onze onschuld.

Het resultaat van deze zoektocht naar creativiteit en oorspronkelijkheid kunt u nog tot 12 maart gaan bekijken in galerie Croxhapox ( ). Een bezoekje meer dan waard, zouden we zeggen!'

(geen referenties, wellicht uit De Streekkrant)

happy room

Verwée in de eerste, kleine ruimte van Lucas Munichstraat 76, een ruimte die intussen als mediaruimte en cafetaria gebruikt wordt. De kubusruimte is een houten constructie van plusminus 2m80 op 2m80, aan de voorzijde afgewerkt met een trap. De bovenzijde van de kubus vormt een platform dat zich ongeveer halverwege tussen de vloer en het plafond van crox1 bevindt. De houten constructie vormt een kleine niche – de open doorgang is een stuk smaller dan de gebruikelijke breedte van een kamerdeur, wat het effect van niche of catacombe versterkt. De naam ‘Happy Room’ refereert naar een gelijkaardig crox-project uit 1991.
Na het project van Adriaan Verwée (crox 147/ september 2005) – het eerste project in de kubusruimte of ‘Happy Room’ – komen er volgende kunstenaars aan bod:

crox 150: Ann Vandersleyen/ tekeningen (oktober 2005)

crox 177, mei 2006. Project o.l.v. Winnie Bauwens (leerkracht SKI) in de Machariusbuurt.

De Gentenaar (zaterdag 6 mei 2006) - STEDELIJK KUNSTINSTITUUT NEEMT MACHARIUS-HEIRNIS ONDER DE LOEP.

De croxruimte in de Lucas Munichstraat bevindt zich in het hartje van de Machariusbuurt en is alleen al hierdoor de aangewezen plek voor een video-presentatie. Niet alleen het artistieke en educatieve aspect spelen mee, ook de profilering binnen de buurt zelf en mogelijke samenwerking met o.a. VZW Coyendans.
De Gentenaar smeert de reportage uit over twee volle pagina’s van de weekendeditie:

"GENT. Twaalf jaar geleden werd de wijk Macharius onder de loep genomen door leerlingen van het Stedelijk Kunstinstituut (SKI). Onze krant publiceerde toen enkele foto’s. Vandaag namen andere leerlingen, van gemiddeld 18 jaar oud, opnieuw het initiatief om Macharius-Heirnis in beeld te brengen. Ze vertrokken van de oorspronkelijke foto’s en maakten er videoreportages van. De mensen die op de foto stonden, werden opgespoord en soms teruggevonden. “Vroeger was het een eerder industriële wijk met tientallen slachthuizen. Vandaag is Macharius-Heirnis op sommige plaatsen, zoals aan de Lousbergkaai, uitgegroeid tot een duurdere woonwijk”, zegt Winnie Bauwens, leerkracht aan het SKI.’
Titels van de aparte stukjes: ‘Hoekhuis aan Munichstraat kreeg facelift’, ‘Slachthuizen en veemarkt zijn verdwenen’, ‘Het Rommelwaterpark toen en nu’, ‘Verdoken armoede in Macharius’, ‘Bouwvallig hoekhuis maakt plaats voor nieuwbouw.’
‘SLACHTHUIZEN EN VEEMARKT ZIJN VERDWENEN. Twaalf jaar geleden interviewde een leerling van het SKI deze besnorde slager. “De buurt was vroeger de vaste stek voor veemarkt- en slachthuisactiviteiten,” zegt Bauwens. “De man op de oorspronkelijke foto hebben we niet teruggevonden, maar we hebben wel een andere slager in dezelfde slagerij ontmoet. Die vertelde over de paasmarkten die vroeger plaatsvonden in de buurt. Het mooiste prijsbeest ging dan naar huis met de eerste prijs. Het gebeurde toen ook regelmatig dat er een stier ontsnapte. De slachthuizen bezorgden echter heel veel overlast in de buurt en het bestuur besloot om die activiteiten uit het centrum te halen. Rondom de vele slagerijen was een rijk horecaleven uitgebouwd, met een 50-tal cafés. De bars zijn bijna allemaal verdwenen, maar de dynamiek in de wijk is gelukkig gebleven.”