encyclopedia

1994. In het souterrain van Aannemersstraat 54 komen hallogeenlampen. Het is een bizarre constructie. In beide kamertjes, het kamertje voorin, straatkant, en het kamertje achterin, tuinzijde, komen vlak tegen het plafond aan buizen te hangen die normaal gesproken voor wateraf- en toevoer gebruikt worden. In de buizen, parallel aan de zijmuren van het pand, is een bedradingscircuit dat hallogeenlampen voedt. De lampen, het zijn er acht als ik me niet vergis, gelijk verdeeld over het kamertje voor- en het kamertje achterin, zijn met een klem aan de buizen vastgemaakt. Een constructie die door Erik Van Belleghem (vader van Bram en Emke) bedacht wordt.
In 1996 worden de buizen en de hallogeenlampen weggehaald en vervangen door neonlicht.

2009. Brainbox2, unit 8 (Hans De Meulenaere en WELD): in het door Stefaan Dheedene en Steffie Van Cauter gebouwde houten hok, dat gekanteld op een van de zijstukken komt te liggen, worden hallogeenlampen geplaatst die het hok van binnenuit verlichten. Robbert en Frank recupereren de lampen, of wat er van overblijft, want nog tijdens de presentatie van unit 8 gaan er een aantal stuk.

de gebruikelijke handelingen

zondag 20 maart 2011 /notitie/

Cijfercode. Poort openen. Lichtschakelaar gang. Handtas & schoudertas op bierbak. Lichtschakelaar mediaruimte. Achter barmeubel doorstappen. Barkruk verplaatsen. Er een bezem bijhalen. Vloer vegen. Veel rommel. Peuken, plassen, papier, nootjes. Barkrukken en stoelen uitlijnen. Wireless inschakelen. Vuilblik. Peuk oprapen. Afval op vuilblik vegen en in vuilniszak kieperen. Schakelaar keuken. Koffiemachine bijvullen. Knop boiler op 80°. Vuile of gebruikte glazen en asbakken naar de pompbak verplaatsen. Barmeubel poetsen. Kopje koffie, sneetje kaas, een wortel. De trap naar het kantoortje. Hier een stekkerdoos activeren. De neonsculptuur licht blauw op. In de grote zaal een lichtschakelaar. In de Thomsenruimte beamer, dvd en geluid. De remote gebruiken om de lichtinstallatie te activeren. Door de corridor stappen. Er een plooiladder bijhalen. Opnieuw door de corridor stappen. Activeren beamer en dvd in de zaal met het werk van S. Kutter. Een peuk oprapen. De ladder in de nis naast de toiletruimte plaatsen.

zaterdag 14 februari 2009 /crox-box/

De gebruikelijke handelingen. Van die handelingen is er nooit een de
eerste, behalve de eerste, en nooit een de laatste, behalve de laatste.
Het zijn dezelfde als vorige week en tegelijk zijn het toch andere
handelingen. Die redenering hebben we aan een Griek te danken: je kan
geen twee keer dezelfde poort openen, geen twee keer dezelfde afstand
afleggen, geen twee keer dezelfde gedachte hebben of aan hetzelfde
denken, geen twee keer dezelfde afspraak vergeten, geen twee keer
hetzelfde jasje aan hebben, geen twee keer dezelfde vloer vegen en twee
keer hetzelfde stof bijeenvegen kan evenmin. Daartegenover staat dat het
telkens weer dezelfde handelingen zijn, dezelfde poort (die met een
makkelijk te plaatsen tijdverschil van amper enkele uren nog wat meer
dan gisteren aangetast is door wind en regen), het gebaar is hetzelfde
en het is bovendien ook nog eens dezelfde hand die een sleutelbos uit de
vestzak opdiept. Dat is zo een van die zekerheden. Want... 'als je weet
dat hier een hand is'... Eerste zin van Over Zekerheid.
Ludwig Wittgenstein. Trouwens, heb geen tijd gehad om een andere
vestzak aan het jasje te naaien. Was nergens voor nodig trouwens. En net
als gisteren betreed ik geen kerkje in Noordelijk Brabant, geen
hacienda in Patagonië, stap ik niet uit een Jeep in Centraal Congo en
bevind ik me niet in een vlucht van Ryan Air boven de suikertopjes van
het Alpenmassief maar betreed ik voor de zoveelste keer het
fabriekspand, via het woonerf, via het woonerf, een andere in- of
uitgang hebben we voorlopig niet want het trapgat is dicht getimmerd.
De volgorde van de gebruikelijke handelingen varieert. De handelingen
kortom zijn dezelfde, de volgorde niet. Vandaag maak ik eerst licht in
de kubusruimte nadat ik de schoudertas op een van de bierbakken heb
geplaatst. In de hall verplaats ik een stoel. Ik stap door de corridor
en activeer de apparatuur van de zesde brainbox-unit. De beamer van L'Homme Dix Heures Pile maakt een steunend geluid. Knopjes indrukken en wachten tot het
beeldscherm van de laptop oplicht. Duurt een tijdje. Ik stap naar de
grote zaal, steek het licht aan. Op wat verfschilfers na is niets naar
beneden gekomen. Bezoekers betreden de hall, schoorvoetend, ze zijn
nooit eerder in croxhapox geweest, 't is een jong koppel en geen
achterban, van Mil noch Haritz weten ze af. Ik activeer de
internetverbinding en ga in het keukentje aan de slag, steek een sigaret
op en deponeer Heimelijke Vreugde 1 bovenop het dossier.

zondag 17 januari 2010 /crox-box/

de gebruikelijke handelingen /gebruikelijk als buitenkant van onbestemd:
onbestemde handelingen; onbestemde neutraliteit: een onbestemd
Etcetera; de onbestemde criteria/ vaagheid
De gebruikelijke handelingen zijn duidelijk. Ze kunnen met gebruik van simpele middelen beschreven worden. Klare taal.
Bijvoorbeeld:
stap op de poort toe (ik stap op de poort toe): tik de cijfercode in
(ik tik een cijfercode in): open de poort (ik duw de poort open): stap
tussen de slabs (er volgt een korte overpeinzing met betrekking tot deze
handeling, kort zou eventueel vervangen kunnen worden door onbestemd):
herhaal deze handelingen (dat doe ik niet): plaats de zwarte schoudertas
op het glimmende barmeubel: neem de trap naar het kantoortje en
activeer de projector (Pries heeft dat keurig voorbereid, alles is zoals
het moet): activeer de wireless.

vrijdag 27 november 2009 Yoshimasa Matsumoto

Een gat in de betonvloer boren.
Met een vod (een geruite vod) het betonstof wegvegen.
Een zware ijzeren staaf in het gat stoppen.
Infanta
Margarita (ze heeft een opening in de linkervoetzool, in de rechter ook
eigenlijk) over de staaf schuiven. Zo is er geen gevaar dat het kind
omver tuimelt.
Naar de blauwe werkbak stappen. Zich over de werkbak buigen, er iets uit tevoorschijn halen.
Naar de trapladder stappen, de plek opmeten waar het schilderij aan de muur komt. Regen ratelt over het dak.
Het
schilderij, had Yoshi uitgelegd, komt zo hoog te hangen dat het gelaat
van de geportretteerde - een neef van infanta Margarita, in het
origineel van Diego Velazquez zit het joch op een paard - net hoog
genoeg komt om als hoofd plus romp zichtbaar op het onzichtbare paard te
zitten.
Een boormachine optillen. De boormachine toch weer op de
vloer leggen. Eerst de boor, size 14, afstoffen en opbergen. Dan de
boormachine verplaatsen.
Een kort stukje van een rol papiertape
scheuren. Het gat boren. Een plug in het gat aanbrengen en in de plug
een vijs schroeven. Het schilderij ophangen. Het hangt scheef. Er een
tikje tegen geven. Het hangt recht.
De positie van infanta Margarita aanpassen.
Het aantal modificaties is beperkt, tot veel meer dan een draaibeweging is het kind niet in staat.
Veertien jaar is ze, zei Yoshi.
Uiteindelijk
toch maar zoals ze eerst stond. Dan het andere schilderij. A portrait
of Yoshi's youngest son as A Spanish Prince. The portrait is a
remarkable one.

1991. Concept: een voor het publiek toegankelijke ruimte wordt omgebouwd tot Happy Room. Dit gebeurt telkens door 1 kunstenaar die zelf invult en uitwerkt wat Happy Room voor hem/haar zou kunnen betekenen. Voor de eerste Happy Room wordt contact opgenomen met Peter Greenaway.

Niet gerealiseerd project. Greenaway zelf leek wel interesse te hebben maar had geen tijd.

In 2005 wordt de Happy Room uiteindelijk toch gerealiseerd, zij het onder aan andere vorm. De tentoonstellingsinfrastructuur die Adriaan Verwée voor zijn eerste crox-solo (crox 147) maakt zorgt voor een niche in wat op dat moment nog crox1 is (de smalle ruimte waar de activiteiten van croxhapox eind 2003 opnieuw beginnen). De ruimte wordt later tot cafetaria omgebouwd. Het is hier, in die kleine intieme niche, dat vanaf eind 2005 een nieuwe reeks projecten begint.

De Happy Room staat intussen bekend als kubusruimte.

november 2005 - Ria Bauwens (fotografie)
januari 2006 - Wouter Feyaerts (Armee Leger)
februari 2006 - Dr. Al.If: BAF - Belgian Art Foundation (Nothing Much To Tell)
maart 2006 - Florin Buta (Roemenië) (schilderijen)
april 2006 - Helena Danneels (fotografie)
mei 2006 - Alda Snopek: Twins (videoprojectie)
juni 2006 - Sarah Westphal (D): Het borstenorakel (videoprojectie)
september 2006 - Norma Markley (US)
december 2006-januari 2007 - Vedeze: 'Wat u moet weten over het Vlaams Belang', presentatie van de digitale fotocollages die in het gelijknamige boek van politicoloog Marc Spruyt gepubliceerd werden
februari 2007 - Nora De Rudder: Schervenluster
maart 2007 - Wim De Waegeneer: Finding Nemo (installatie)
april-mei 2007 - Merlyn Paridaen: Principium (schilderijen)

3 oktober 2008, concertavond met Robert Curgenven (AU) en HATI, een Pools duo.

Iets van en iets over Martin Heidegger, zo begint Waadruim : Legenda van Nicolas Leus, het zevende crox-boek.
'De leegt is het bevattende in het vat.'⁽¹⁾ (Martin Heidegger, Het ding)
'Bij de legendarische wedstrijd van Hamburg SV tegen FC Barcelona in het begin van de jaren zestig stootte hij van opwinding zijn theekopje om.' (Rudiger Safranski, Heidegger en zijn tijd)

(1) Dit sluit aan bij het elfde fragment van de Tau Te Tjing, hier in een vertaling van Lucas Lambrechts (Tau Te Tjing, het boek van Tau en diens werken, Uitg. Kultuur van de Stilte, Haasrode 1975):

Men hoopt klei op en maakt vaten;
maar de leegte, die omsloten wordt,
maakt dat de vaten bruikbaar worden.

2010, 17 oktober. Mr. Probe says Hello, a project by Marieke Berendsen and Bruno Nelissen (NL). Full evening programme with pieces by Frank Crijns, Nico Sall, Merijn Bisschops, Bruno Nelissen and two German composers, David Helbich and Simon Steen-Andersen.

november 1990 crox 10: BIJNA 10 JAAR COWBOY HENK. Een selectie van het vroege werk van Cowboy Henk.
oktober 1994 crox 22: solo project. Eerste project in het souterrain van Aannemersstraat 54. Het project combineert jeugdwerk (1973-1980) met enkele originelen van de prenten die HS vanaf circa begin jaren negentig in Standaard Magazine publiceert. Het project wordt aangekaart in HUMO en De Morgen en gerecenseerd door Danny Dobbelaere, die toen voor Het Volk schreef:

"En Passant. Dat was een route van vijfentwintig 'instalramen' in de Gentse binnenstad. En nu dus een serene tentoonstelling met werk van Herr Seele./ Herr Seele (1959), die dus eigenlijk Peter van Heirseele heet, toont hier werk van 1973 tot 1994. Als snaak van veertien schilderde hij een mooi groepsportret in de traditie van de groten. Het talent van Herr Seele komt pas tot uiting in het zelfportret uit 1977, toen hij studeerde aan de Academie van Gent. Met tempera op paneel schildert hij zichzelf als een prins der kunsten. Het smalle, verticale gelaat herinnert aan de sereniteit van de Vlaamse primitieven of het meedogenloze realisme van Gustave Van De Woestijne. Herr Seele heeft een voorkeur voor zichzelf. Dat milde narcisme leidt tot markante beelden, haarfijne portretten die je raken tot op het bot. Zo is er het grote zelfportret uit 1980: glad, perfect, uitdagend, volkomen uit de tijd, radicaal dus./ De laatste jaren werkt Herr Seele ook als illustrator (Standaard Magazine). Hier kan je enkele originelen bewonderen, zoals het kritische zelfportret Beknopte etiquette voor de zapper. Of hij nu met acryl, tempera of olieverf schildert, steeds getuigt Herr Seele van een groot vakmanschap. Superbe techniek is ook een onderdeel van zijn eigenlijk beroep: pianostemmer. Het trillen van de materie lijkt voor hem primordiaal in een verder aftakelende, nivellerende wereld. Hij voelt zich daarin kiplekker als een redelijke hansworst." - DD

november-december 1997 crox 70: Schilderkunst Hedendaags Belgisch. Eén werkje: een intrigerend zelfportret, olieverf, van begin jaren tachtig. Het werk maakte ook deel uit van crox 22 en komt dit keer in de beletage te hangen naast werken van Filip Francis en Michaël Borremans. Eind jaren negentig is het in running om deel uit te gaan maken van de reeks crox-cards, toen pas opgestart, maar om een of andere reden komt dat er niet van.
juni 2000 crox 104: retrospectieve groepstentoonstelling. HS participeert met een Cowboy Henk cartoon.

During TAGMOSIS 2008
at Croxhapox. A project by Mahaworks (Lazara Rosell Albear) and  CiclicRecords (Eli Van de Vondel).
Experimental dance.

crox-box /fragment/
19 December 2008

Juan strides around,
watches, probes. Macharius church's bells are ringing loudly. Emilie pops in,
right in time to see Juan performing. 'I just managed to forget to put in my
lenses,' she whispers. Juan's body is entirely a dancer's one, pliable from big
toe to left nostril, stiff one moment, next elastic as if made from rubber,
fresh latex leaking from the tree like molten gold, then again wooden, a drop
that slows down and thickens and during that thickening suddenly falls,
disappears, changes into a string that breaks in halves, exploding in sudden
movement - a movement joining all movements, sudden, abrupt, a sequence of
round and square, the trained body in a jumble of geometric figures. The
audience has meanwhile grown to more than 30. More people are arriving. Juan
takes a break. He isn't far from the spot where the picture of Lien, taken in
Genova, had been: the photographer lies on a wall, a wall which turns its back
side to the Mediterranean. Juan is close to the wall. He pants, relaxes, looks,
watches, watches the audience, watches the other dancers, it follows from the
essence of his posture, the watching are transformed into the watched by the
act of watching. Slowly, he bends through his knees. Slowly, slower still,
softly like the bending of a century-old branch. The branch squats, sits down.
even slower movements: centuries lean over one another and end up in the
dancer's body. Then, as he lays down, felled by a blow originating from the
paleolithic... a blow from the infamous Urk Piw from the tribe of
boulder-chewing elephant hunters... Urk Piw, the infamous Urk Piw, inventor of
the blow on the mug... Juan gets up, slowly like a reed rising from old, stiff
mud. Then, even more slowly, he sits, explores, remembers how it is to be
growing. There's no hurry. Soil examination takes time. He stares, watches, a
solid, sculpted staring. He gets up half sitting, almost crawling, a moaning
gesture, slow in all divisions and ramifications of that one movement the body
makes, slow in getting up, ultimate bending steeped in a trembling of hopeless
inertia. He threads to the wooden wall, raises the word FINE. Applause
explodes.

1997. crox 70, Schilderkunst Hedendaags Belgisch. Group project with works by 25 artists.

1996. crox 51, Open Deuren. Guest artist at location 83, Toekomststraat 67. That is at Magda Wijffels and Yves De Bruyckere's in the nursery. At the same location Hugo De Leener exhibits.

Jocelyne,

From 'BUT let me tell you about another, even more curious adventure', text written by Hans van Heirseele for the catalogue of Michaël Borremans Zwirner 2006 exhibition: Homo caniens, or doglike man, the dog-man or man-dog, knows only one truth, his own. If there were only one truth, which is the simpliest way of reasoning, so simple that you can't even call it a way of reasoning, then everything else must be untrue. That is the most practical way of thinking, in so far as we can call it thinking, and for that very reason the most valid one. (Michaël Borremans, Horse Hunting; David Zwirner, New York 2006)

Dog, a work by Michaël Borremans from 1998 (crox-card 8). The painting shows a musician and/or a soldier in a grey-green uniform; the face of the figure is covered by a wide patch of cadmium red. The sound of war.

2006, zaterdag 11 november. Concert tijdens de openingsavond van Brainbox 1#5.

Joël Hubaut is initially the only French artist who affirms collaborating in Signos de Admiracion. That part of our archives about the aborted project has practically nothing about the intentions of Hubaut. Only some personal data remain (lives in Réville, born in 1947).

Een maquette van Mario De Brabandere: voor-, achterkant, twee zijkanten, grijze muren, twee gaten: de deur, een venster, en het dak. Het huisje maakt deel uit van BASICS2, de sequel in Abdij Maagdedale. Na het project raakt het zoek, niemand weet waar het huisje gebleven is, tot het tijdens de solden van een zomerse dag onderin de stock met houtvoorraad aangetroffen wordt, bedolven onder het afval en het geweld van honderdeneen projecten en ongeschonden.

Honderd huizen: crox 51, Open Deuren (1996). Ze staan allemaal in dezelfde wijk, het meest noordoostelijke deel van Heirnis, voorbij de ring. Elk huis heeft een apart verhaal. De presentatie van Zjuul Devens, in de gang op het gelijkvloers van een huis in de Bouwmeesterstraat, geeft aan hoe het met die verhalen zit.

Onderstraat 26, een historisch pand in de Gentse binnenstad. In 1991 is de ruimte op het gelijkvloers voorin één van de locaties van En Passant, crox 18. Van oktober 1995 tot zomer 1997 lopen er twee edities van een samenwerkingsverband met EI-huis. Vanaf september 2003 is het gelijkvloers van de straatkant van huisnummer 26 permanent als externe locatie beschikbaar: het instalraam.

Een werk van Samir Boudia (2005): een gefotoshopte gevel. Tweezijdig, dubbel, enkelvoudig.

Januari 2008, een project van Sarah Dhont en Jelle Clarisse: een zaalvullende maquette met huizen en bruggen en weggetjes en ontploffende huizen en bruggen die instorten en weggetjes die onder water komen te staan en gebouwen die uiteen knallen.

Het huis waar croxhapox begon is aan Sint-Jacobs, vlakbij Vits-Staelens. Tegenwoordig is er op het gelijkvloers een zaak waar ze stoffen en exotica slijten, Zahia. De eerste crox-locatie was op het eerste, van maart 1990 tot mei 1991. Midden jaren tachtig had Michaël Borremans er zijn kot- en werkadres. Eind jaren tachtig werden in het trappenhuis op alle verdiepingen muurschilderingen aangebracht, maar dat werk verdween toen het huis in 1991 gerenoveerd werd.

crox-card 42: Wonen in een hoofd als een huiselijk avonturier (2002). Een werk van Dirk Zoete. Het huis is een hoofd en het hoofd is een huis.
In de reeks crox-cards zijn nog wel meer huizen: een huis zonder titel (20), een rijhuis (21), huizen op het Turkse platteland (27), een caravan (28), een maquette van het noordoostelijke deel van Oslo (29), een flat in de oostelijke periferie van Parijs (60), de restanten van een hondenhok (63), The Caravan (64), een werk van Thomas Bogaert, een huisje in de Boliviaanse hooglanden (77), de gevel van een pand in de Winkelstraat (82), een conglomeraat van torengebouwen (84) en een futuristisch woonblok (85).
Velasquez Palace (Martine Laquière, 2008), een foto die in Tanger genomen werd, een foto van witte huizen. In Tanger zijn alle huizen wit.

In de Cahiers Panoramiques van Daniël Libens (december 1990, crox 11), panoramische buitenopnames, komen best veel huizen en bebouwde kommen voor. Ik herinner mij één foto. Op de foto is een bakstenen huis te zien, bomen, een verharde weg. De verharde weg gaat rechtsop en de boom zou een treurwilg kunnen zijn. Er zit rek in het beeld. Helemaal achterin het landschap sleuren twee stokoude reuzen aan het landschap. De ene reus, de oudste van beide reuzen, Brak heet ie, wil het landschap rechtsop. Plop, de andere reus, ook best oud maar niet zo oud als Brak die z'n grootoom is, wat ze vergeten zijn, zo oud zijn ze, wil het landschap linksop. En toen heeft Libens, die daar toevallig langskwam, die foto genomen.

crox 17-1 (1991), bijdrage 8: een tekening van Ignace De Vos. Daken, een schoorsteen, wolken. Wat hij zag, stel ik me voor, toen hij op zolder de ruit van het kleine dakvenster verving.

crox 43 (1996): Zipper Room, Thomas Broadbent. Maatpakken met een hoofd van huis. Het hoofd is een huis.

Het vroege werk van Johan De Wilde (midden jaren negentig) staat tot de rand gevuld met huizen in een rasterpatroon dat best wel afwijkt van de patronen die hij later toepast. Maar het raster blijft. Het zijn de huizen die verdwijnen.

Het Huis Augustus. Een publicatie van Uitgeverij P. Jaartal: 2007. Auteur: Guido De Bruyn. Voor de cover wordt een foto van Marc Coene gebruikt en in het naschrift staat: Het begrip het huis augustus komt uit een brief van Hans van Heirseele.
De foto maakt deel uit van crox 123, september 2004, het tweede solo project van Marc Coene.

Tijdens een lang verblijf in Boston schildert Jos Van Meerssche landschappen en huizenrijen. Crox 118 (maart 2004), het vierde project op locatie Lucas Munichstraat 76/82, ordent een kleine selectie van werken uit die periode.

Op een tekening van Carole Vanderlinden (crox 128, herfst 2004) is een zwart huisje te zien en een rood dennenbos. Het houten huisje heeft vier poten en steekt hoog boven de bosrand uit. Het is best een overzichtelijk bosje eigenlijk. Ik tel de dennen en tel er negentien. Het rode dennenbos staat in een lus om het huisje heen. Hoog steekt het boven de dennen uit. Of 't een huisje is, is niet helemaal duidelijk. Het zou net zo goed een duiventil, het hok van een bijenkorf of een uitkijkpost kunnen zijn.
In het werk van Ante Timmermans (crox 135) en Samir Boudia (crox 143) doen zich vergelijkbare fenomenen voor: een treinspoor zonder eindpunt of begin en huizen die geen deuren hebben. De architectuur staat op zichzelf, nietig, onbetreedbaar.

Crox 147 (Adriaan Verwée, september 2005), The Final Speech: de lege huizen van een set in Hollywood. De set is die van Chaplin's The Great Dictator.

Crox 175-1 (Helena Danneels, april-mei 2006). Kunsthumaniora Sint-Lucas Gent, afstudeerproject. Een fotoproject in de kubusruimte. Uit een set van vijf thema's koos HD de kazernewijk. EEN BEELD VAN DE BUURT /crox 177/, een project van leerlingen van Kunstencampus Ottogracht, groepeert een reeks videoportretten van de Heirniswijk.